Пиразан теғро бардошт, «бисмиллоҳ» гуфт ва бо адойи духтарона хам хўрду бо тундии барқ нўги пилтагуни чуки кўдакро теғ зад; бурид.
Сўхтайи пахтаро дар ҷойи бурида ниҳоду истод.
Кўдак, ки то ин дам ором буд, гиря сар дод. Дард аз сўзише сабук беш набуд.
Бурида мисли кирмакчайи чангак дар таги косайи чинӣ монд.
Баъд коса пур шуд.
Андаке баъд коса кўр шуд.
Ба ойина нигоҳ кард, дилаш рам хўрд; чашмонаш ранги ангури хоми гунҷишкнўлзадаро доштанд: сиёҳи холиву дарида. Балки ба кўрӣ ангури сиёҳи нўлзадаро мемонистанд: пур аз қаҳр ва даҳонаш пур аз хашму дашном буданд.

Пиразан, ки ҳамвора дар муноҷот аст, дар ниёйиши кӣ бошад?

• Аз он суханон дилам ҳарос мекунад.
• Мо ҳам аз нақлҳояш мў ба танамон рост мешавад.
• Он пиразан кист?
• Як одами қадим ва бекасу кў аст. Дар ҳамин кулба манзил гирифта.
• Чаро?
• Як дам аз дарди имрўз сухан мегўяд, даме аз дарди қадим. Аз дунёбино то ба ҳозир ҳарчи бар сари одамӣ омадааст, ў мегирядаш. Худо дар дилаш андохта.
  Маъмури дарди таърих асту суройишгари дарди инсон.
  Гуфтам, ки ҳар одам ба ин дунё бо паёме меояд ва бо падруд аз он меравад.
  Надониста меояд, надониста меравад.
  Бо чашмони баста меояд ва бо чашмони боз меравад.

Ў бедин аст. Андешаҳои ў аз мазҳабҳои дунё ҳангоми ҷанги дохилӣ ва ҳини чукбурӣ зардуштӣ буда наметавонанд. Ин ҷо дар ҷомеа бегона мемонад, зардуштӣ ҳам намешавад, монавӣ низ нахоҳад шуд. Одамон аз пайи ў нахоҳанд рафт. Кушта хоҳанд шуд.