Махлуқи безабон худро маҳкуми марг дид. Охирин бор даҳон кушод ва забонашро ба алафи зарди пеши фукаш расонид. Баъд чашмонаш аз дарди ҷонгудози даруни мағзи сараш пўшида шуданд; дигар пилконаш наҷунбиданд. Зувайр акнун хари сафеди мурдаро мезад.
Дигар духтаракон даст аз Садаф баргирифта буданд.
Баъде эҳсос кард, ки модинаи сафед мурдааст, Зувайр хаставу лакот аз сари хар по ба замин гузошт ва рафт дастшўйӣ, ҳамаи он касоне, ки Сайкор номи духтаронашонро гирифта буд, ба назди хари сафед омаданд ва пой ба тани беҷони ў заданд; пеш аз он ки лагаде ба хари сафед бизананд, ба духтарони худ як нигоҳи сахту бераҳм афканданд.
Ҳеҷ кадомашон аз як лагад беш назаданд. Пасон ба вазъи хушомад дар назди Зувайр нишастанд. Якеш гуфт:

• То навбати мо расид, ки ҷонаш намонд!
  Зувайр касешонро намедид, эътиношон намекард, гўё гўшаш чизе намешунид; рўяшро бо оби хунук мешусту мешуст. Гўё ин обаки нимҷон хуни дасту рўяшро мешуста бошад.
  Обаки борик чирки дилашро набурд, вале ғубори ғафси заҳимро аз рўйи чашмонаш пароканд ва он пардаи тираро аз мағзи карахту бадандешаш бардошт. Акнун, ки ў кори кардаашро ба рўшанӣ медид, ҳис намуд, ки қотилӣ кардааст!
  Ва ғайри хари сафед дар ин лаҳзаҳои фоҷиабор чизҳои дигаре низ мурда буданд…
  Зувайр акнун изтироб дошт, вале мекўшид танҳо бар он дар надиҳад. Дигар ба дили худ пардохт: кори нохуб кард, вале ба ақиб барнамегардад! Хуб, кори баде ҳам накард:
  берўйихотирӣ, берўйиву бехунии ўро мардум бори дигар диданд. Акнун аз наздикони ў касеро ном нахоҳанд бурд.
  Гапу гуфтаҳои имрўз аз ин майдон дуртар намераванд- як; ва духтар ҳам ақл сари ҷош мегузорад – ду; муҳим аз ин ҳама номус! - номусу нанги мардигариш пеши мардум ҳимоя шуд, ҳифзу устувор монд – се!..
• Моҳ ҳам беайб нест, ака!- ин овози Зиёбул аст, ки ўро аз андешидан бозмедорад?!