Чи ҷанозаҳойи хубе! Дар зиндагӣ як кас қадди саг намедонадат, вале тобутатро ҳай бо кашмакаш мебаранд ва чи шитобҳойе. Гўёе андаке ором бираванд, фариштаҳойи пушти сарашон дастайи тобутро аз онҳо ғасб мекунанд ва ё мурда дигарбора зинда мешавад.
Не, ман ин шодиро ба шумо намедиҳам. Дурўғгўйҳо, дурўғ... Зиндагии мо саропо дурўғ аст, дурўғ!»

• Эй, касофат, мемонӣ, ки бихобем!
  Ў шармид.
• Мебахшӣ, мебахшӣ. Фаромўш кардам, фаромўш кардам...
  Ин шаб бо гуфторҳойи парешони кушанда ва хиёлбофиву руъё кўр шуд. Субҳ надамида аз бистар хесту хеле дар торикӣ нишаст ва бори дигар рўйи зиндагонии худ тааммул кард. Торикӣ оҳиста- оҳиста камранг мешуд. Фохта шурўъ кард ба хондан. Қумрӣ қумқуме зад. Дилаш, нигарони дамидани хуршед, ҳаваси рўшанӣ кард. Ў чироғро даргиронд.
  Чироғи зард фурўзон шуд. Чироғи зардро пеши чашмонаш гузошт: ба чашмаш форид...
  Рўз, ки шурўъ гашт, дар Чорбед расид ва дар мошини раҳ нишаст. Албатта, бо ҳазор таваллову зорӣ.
  Ва...
  Рўзи хуше ҳам фаро мерасид; сафед, гарм ва меҳрангез.
  Ба дунё бо чашми кўдаки бадарёрафта, ки бо кадом тасодуфе аз марг наҷот ёфтааст, нигоҳ мекард ва намедонист аз кӣ миннатдор бошад, ба кӣ ташаккур кунад?
  Соат дувоздаҳ буд, на, танҳо як дақиқа аз дувоздаҳ гузашта буд. Роҳеро, ки ба ағбаи баланди пешорў мебурд, умедворона нигоҳ кард. Хушвақтӣ даст дода будаш. Дигар комилан ба пешомади худ парво надошт…

… Ва, инак, дар бехи сангҳойи як оғил нишаста буд ва буттайи зиркро медиду занбўри гизаларо аз худ меронд.
Баргҳойи буттайи зирк зардӣ доштанд. Меваҳояш кабуд буданд ва ғуҷум- ғуҷум дар нўги навдаҳойи борик медурахшиданд.