Зери бори ишқи ту қаддам дуто хоҳад шудан,
Ёди нахли қоматат он дам асо хоҳад шудан.

Во макун лаъли лаби худ, шӯр дар олам марез,
Булбул аз хандидани гул дар наво хоҳад шудан.

Ҳамчу най аз сӯзи ишқат тавъамони нолаам,
Банд аз бандам зи ҳиҷронат ҷудо хоҳад шудан.

Номаи зулми ту бар каф cap кашам берун зи хок,
Кай туро андешаи рӯзи ҷазо хоҳад шудан?!

Гарчи дурам аз барат, лекин далели иштиёқ
Оқибат сӯи ту моро раҳнамо хоҳад шудан.

Баъди марг аз наргиси хоки мазорам з-интизор
Сад ҳазорон чашм дар роҳи ту во хоҳад шудан.

Нисбати ман бо сагат додию метарсам аз он,
Дар миёни мову он саг моҷаро хоҳад шудан.

Ҳар куҷо ҷинси қумоши ҳусни ӯ ояд ба арз,
Аз ҳуҷуми халқ олам зери по хоҳад шудан.

Туғрал, аз гуфтори худ сомони хиҷлат мекунам,
Аз арақ ойинаам мавҷи ҳаё хоҳад шудан.

Дар ғами ишқи ту охир нотавон хоҳам шудан,
Оқибат дар хок чун тири камон хоҳам шудан.

Ошиқонро хоксорӣ рутбаи озодагист,
Зери пои тавсанат чун парниён хоҳам шудан.

Во макун беҷо матоъи зулм дар дуккони даҳр,
Нақди савдои туро ман корвон хоҳам шудан.

Он қадар ман дар хаёли шавқат аз худ рафтаам,
Бо хаданги нози ту санги нишон хоҳам шудан!

Қолаби афсурдаам дар роҳат охир хок шуд,
Зери поят гар заминам, осмон хоҳам шудан!

Шукри он давлат, ки эй абрӯкамон, аз ростӣ
Бо хаданги нози ту санги нишон хоҳам шудан.

Зарраосо пеши хуршеди рухи зебои ту
З-инфиъоли нокасиҳо бенишон хоҳам шудан.

Гарчи дар кӯят намеоям ба силки ошиқон,
Чун сагон андар ҳаримат посбон хоҳам шудан.

Ҷои он дорад, ки, Туғрал, фазлро бошад ривоҷ,
Як қалам ҳамчун алиф дар қалби ҷон хоҳам шудан.