Бинамо рухи чу моҳат, ки зи дил барад қарорам,
Бикушо зи ғамза тире, ки ҷигар кунад фигорам.

Қаламам, ки котиби сунъ ба азал намуд туғро,
Рақами нахусти ишқат бинавишт дар канорам.

Агар аз абири зулфат хабаре сабо биёрад,
Ба навиди муждаи ӯ мани зор ҷон супорам.

Чӣ шавад хиромӣ, эй гул, суи гулшани муҳаббат?
Ба раҳат зи дида обе зада чашми ашкборам.

Алами самуми ҳаҷрат ба хазон диҳад гуламро,
Ба тасаввури висолат зи хазон дамад баҳорам.

На тасаввурест дигар ба дили ҳазини Туғрал,
Ки ба ҷуз ҳавои ишқат зи ҳама намуда орам.

Ҳиҷоб аз рух фикан дилбар, ки зорам,
Маро магзор андар интизорам.

Бигир аз рӯи моҳат бурқаи ноз,
Ки дур аз нури рухсорат ба норам.

Яке саргаштаам дар дашти ишқат,
Зи тири як нигоҳат дилфигорам.

Чиноросо фурӯзам оташ аз дил
Зи сӯзи меҳнату андӯҳи ёрам.

Ба ҷои шаҳд нӯшам заҳри ғамро,
Миёни аҳли олам хору зорам.

Ало, эй шӯхи бепарво, нигоҳе
Ба сӯи ман намо, уммедворам.

Надонам боиси ҷабру ҷафоят
Ба Туғрал чист, эй зебо нигорам?