Баъди гусели котиб Султонов ба соаташ нигаристу гуфт:
— Чоряки кам ду. Дар соати ду мухобират шурӯъ мешавад.
Мо хомӯш ба сӯи деҳа роҳ гирифтем.
Дили маро гургон мехарошиданд: “Ҳамин мухобират дар ними шаб зарур бошад?.. Метарсам, ки ҳамин ҳам як навъ сохтакорӣ ё худ “кашфиёти навбатии” котиби райком — хӯҷаини мутлақи обу замин, молу ҳол, одаму олами ин ноҳия бошад... Чаро дар мамолики мутамаддини олам бе ингуна валвалаҳо деҳқонӣ мекунанду мо не? Чаро-о?! Дирӯз раис мегуфт: “Дидед, чи хел деҳқонони мо кӯҳро ба кӯҳ мезананд...” Хостам, ки бипурсам, чи суд аз он ки кӯҳро ба кӯҳ мезананд? Маишаташон беҳтар мегардад? Иморати сеошёна бино мекунанд? Аз маошашон мошин мехаранд? Ҳаргиз. Агар мошин харанд ҳам аз пули полизашон ё молашон...
Ҳақиқати ақидаи ман ана ҳамин тавр аст, раис...
аммо ин маъниро шумо намефаҳмед. Аз ростӣ ба шумо, ба ҳоли ин халқ дилам месӯзад, аммо чӣ кунам, ки...

Январи соли 1983