Такаббур кирмест, ки мағзи сари инсонро мехўрад.

Аҷиб… Мо моҳе як маротиба маош мегирему ҷўгиён музди заҳматашонро ҳар рўз талаб мекунанд.

Тозагии сару либос ва тану гарданро рўзҳои душанбе муайян мекунанд.

Магасе, ки бисёр вингос занад, ба ҷони худ ҷабр мекунад.

Восеъро расани дор дар гардан, ҷонаш ба танг омад, тасбеҳро канду чошу пош дод.

Зинда бод судхўрони миллат, ки муаллифи «Марги судхўр»-ро Қаҳрамони миллат эълон карданд!

Бо мақсади он, ки ўро саҳар, расо соати ҳашт аз хоб бедор кунад, дар дасти хурўсаш соат баст.

-Шикаста бошам ҳам, шукр, ҳоло нарехтаам!
-Аҷаб… Пас, ту лобовой будаӣ-ку!

Зани оқил он аст, ки на танҳо фарзандон, балки шавҳари худро низ тарбия карда тавонад.

Аҷаб замонае! Яке гули хўрок мехўраду дигаре гарди таом!

Аз одами бехосият бемузд некӣ кунад ҳам, талаб макун.

–Фалонӣ мурдаст, дарак ёфтӣ?
-Хайр, чӣ? Ин ҳодиса дар таърихи инсоният бори нахуст нест-ку!

–Болои курсиҳоятонро, рафиқ сардор, як ваҷаб