Маълумотнома:
Дар соли 1971 дар назди деҳаи Дарвозаи Туркманистон геологҳои советӣ гази зеризаминӣ пайдо карданд. Дар натиҷаи кандуков ва парма кардани шикофи замин ба холигоҳе
расиданд, ки аз он сӯрохи пур аз газ баромад. Нақлиёт ва воситаҳои техникиию таҷҳизоти
бостоншиносон ҳама ба сӯрохи замин фурӯ рафтанд.Одамон дар он ҳодиса осеб надиданд.
Барои он гази кушандаву сӯзанда аз замин берун наояд, хостанд, ки онро сӯзонанд. Геологҳо гумон доштанд, ки сӯхтор баъди чанд рӯз хомӯш мешавад, аммо хато карданд. Аз соли 1971 гази табиӣ шабу рӯз бетанаффус месӯхт. Ин мисоли хатои журанлистӣ мебошад, вақте
ки муҳаррир дурустии наворро тафтиш накард. Аммо ҳолатҳое ҳам мушоҳида мешаванд,
ки иттилоъро барқасдона таҳриф мекунанд, то андешаҳои муайяни аудиторияро ба вуҷуд
оранд. Иттилоъ ҳоло метавонад аслиьаи и хеле ҷиддие бошад.
Яке аз воситаҳои асосии интишори он, ё мащлубияти он метавон гуфт, телевизион боқӣ
мемонад, махсусан дар кишварҳои аъзои ИДМ, аз ҷумла дар Русия, Қирғизистон, Қазоқистон ва дигар кишварҳои пасошӯравӣ мебошад. Телевизион сарчашмаи асосии дастрасӣ ба
иттилоот ба мардуми ин кишварҳо мебошад. Бинобар ин, шахони ҳавасманде, ки телевизионро идора кардан мехоҳанд, зиёданд.
Хулоса: донистан зарур аст, ки ҳар як тамошобин истеъмолкунандаи иттилоот ба ҳисоб
меравад. Агар телевизионҳо андак-андак матлабҳои фейкиро пахш кунанд, ба хотири худи
бинандагон аст, ки ба онҳо иҷозат додаанд. Тамошобин чун иттилоъро ҳазм мекунад ва ба
он бовар дорад.