намуд.— Орзу ин ҷост. Падари ӯ аз қисмати вай парешон аст. Ҳусн дар замони мо балои ҷони духтарону занон шуд. Метарсанд, ки худо нокарда...
— Тарсашон бесабаб нест. Ман ба сари кишти сабзӣ рафтам. Ҳар кас маро пурсида ояд, ба наздам фиристед.
— Сабр кун, ман нону ширинӣ ба ту диҳам. Сафинаю қаламат аз ёд набарояд, то кай ту ба гапи ман гӯш намедиҳӣ?
— Он чӣ хуб аст, фаромӯш нагардад ҳаргиз. Ҳар сатре ки аз дилу ҷон гуфта мешавад, магар аз ёд меравад?
— Осудагӣ баҳри ин зарур аст,— зинҳор намуд модар.— Дар ин замони пуршӯру шарр, ки ҳар рӯз сад хабари нохуш мешунавӣ, ҳама чиз магар дар ёд мемонад? Ман ҳам шеър гуфтаам. Медонам.
Зан инро гуфту тозон рафта ба хона даромад ва аз он ҷо лаълии биринҷиро бардошта баромад, ки онро падари Орзу сохта, ба гирдаш ин ду байтро бо хатти хушу хонои настаълиқ кандакорӣ карда буд:

Қасе к-аз ишқ давлатманд гардад,
Биафзояд ҳазорон эътибораш,
Набинӣ к-аз таашшуқ булбули маст,
Яке мургест, мехонӣ ҳазораш!»

Ба рӯи лаълӣ ду дона нони аз тобишаш равғанӣ буданаш намоён, андаке ҳалвои бодомӣ, пиёла, чойҷӯши мисина, дафтар, қаламу давот низ гузошта шуда буд.
— Ман медонам, ки ту чои доғ наменӯшӣ,
— Хунук набошад, шуд,— ҳазл намуд ҷавон.
— Сард нест,— модар табассум кард, лекин зуд ҷои онро маъюсӣ гирифт.— Чӣ хуб мешуд худро эҳтиёт мекардӣ ва ҳар кас номи туро бигирад, лаббай гӯён берун намедавидӣ. Илоҳӣ худованд аз балоҳои осмону офатҳои замон дар амон нигоҳ дорад,— аз дидагони ба чашмони писар монандӣ модар қатраҳои ашк ба рӯи ӯ шорида фуромаданд. Ӯ бо гӯшаи сарбандаш оби дидаро пок карда, баргашта рафт.
Орзу, ки то ин дам дуздида-дуздида ба ҷонибашон нигоҳ мекард, чойҷӯшро бо нӯги остин бардошта, ба рӯи суфаи лаби ҳавз бурд, ки оби заҳи дарё онро лаб ба лаб карда буд. Як барги печхӯрдаи хушки бед ба рӯи об афтодааст. Вай чун заврақи бодбондор ба