— Чаро ман Орзуи шумо будаам?
— Шумо умеду орзуи манед. Магар маро ёд накардед?
— Нафасе аз ёдам намерафтед, Камолиддин, — Орзу ин дафъа номи дилбохтаашро гирифт. — Ба ёди шумо мехуфтаму мехестам. Шабзиндадорӣ мекардам. Ба ситораҳо менигаристаму...
— Ман ҳам, ҷони ширин, дар ҳар ситора рӯи шумо, аз ҳар гуна гули ношукуфта бӯи шуморо медидаму мешунидам.
— Рост мегӯед?
— Қасам ба ҳусну ҷамоли шумо, ки рост.
— Боз аз ҳусну ҷамоли ман сухан сар шуд, — духтар карашмаи нозукадоёна карда, кокулеро аз кокулҳои майдаи дар тамоми тахтапушт болоиҳам мисли наволаи чавкони маҷнунбед овезонро ба даст гирифт ва ба даҳон оварда газид. — Шумо қавл дода будед, ки дигар аз ҳусни ман сухан нагӯед. Магар фаромӯш кардед?
— Ҷазои вайрон намудани қавл дар хотирам ҳаст, — гуфт ҷавон ва рӯяшро ба духтар наздик намуд. — Ана рӯи ман. Се силӣ ба ҳар рӯям мебоист занед. Лутф фармоед. Орзуям.
— Садои шаппотиро шунида мардум бедор нашаванд мегӯям, — пик-пик хандид духтар. — Ин қадар ин дафъа сафари шумо дуру дароз буд?
— На бо айби ман. Бо айби корвоне, ки дар он будам.
— Самарқанд оё шаҳри зебост?
— Магар нашунидаед, ки онро сайқали рӯи замин меноманд?
— Аз Хуҷанди мо зеботар аст?
— Ҳаргиз на, ҷонам. Хуҷандро чун тирози бемислу монандаш шумо аз ҳама ҷо зеботар мекунед. Хуҷанд маъвои дил ва орзуи ман аст.
— Мебинам, ки шартамонро фаромӯш мекунед.
— То шаппотии дигар гирам.
Ҷавонон ба лаби Сир омада нишастанд.
— Бигӯед. Камолиддин, ки Самарқанд аз шаҳри мо калон аст?
— Хеле. Агарчанде ки саропо надидаам.
— Мо духтарому занон чӣ қадар нотавону оҷизем.
— Чаро, Орзуи ман? Маҳз ба туфайли ин ки Самарқандро надидаед?