— Оббо шаввозе! — хандид қозӣ, лекин зуд дар қиёфааш аломати ранҷиш пайдо шуд.
Дар ҳамин асно писарчае аз ҳавлии дарун тозон баромада назди тирезаи меҳмонхона омада гуфт:
— Дада, пул тед будааст. Аям қатиқ харида сара-шона мешуштаанд.
— Рав-раве, бар падари аят лаънат! — дод зад Қо-зибузург. Дониста ва ё надониста илова намуд: —...ҳое хӯрад, ки хар нахӯрад...

Боре аҳли маҳаллае аз имоми масҷид шикоят карда меоянд. Қозӣ айби ӯро мепурсад. Мегӯянд, ки дар вақ-ти имоматӣ бисёр мечунбад ва бинобар ин ба вай иқ-тидо кардан гуноҳ аст. Лекин имоми дигар оварда на-метавонем, чунки оқсаққол тарафи имомро мегиранд.
— Номи маҳаллаатон чист? — мепурсад қозӣ.
— Дари шикоф, — ҷавоб медиҳад яке.
— Ин тавр бошад, ҷунбидани имом завост. Раведу иқтидо кардан гиред, ки гуноҳе дар он нест, — ҳукм мекунад қозӣ.
Одамон танҳо баъди ба кӯча баромадан ба маънии ҳукми қозӣ рафта, хандоханд карда мераванд.

Нақл мекунанд, ки шабе қозӣ меҳмони саркори за-минҳояш шуда тирамоҳрӯя дар сари харбузазор хоби-дааст. Саҳарӣ ҳаво хунук шуда болопӯши қозӣ сабукӣ мекунад. Ӯ саркорро бедор карда мефармояд, ки ба болояш чизи дигар пӯшад. Лекин бо ин ҳам намешавад ва мепурсад.
— Ҳой саркор, наход ягон чизи ғафстар набошад?
— Таксир, як чиз ҳаст. Нағз гарм мекунаду лекин...
— Лекинатон чист?
— Тӯкум, таксир...
— Э овардан намегирӣ, — мегӯяд қозӣ. — Ҳар чи бошаду гарм кунад. Аммо аз ин хусус даҳон кушой, рӯ-затро мебинӣ.

Дардо, ки рози пинҳон хоҳад шуд ошкоро. Як ҳафта нагузашта, сирри шаби тор ошкор мешавад. Пои саркор-ро ба замин нарасонда ба пеши қозӣ меоваранд.
— Ту, лаънатӣ магар ваъда надода будӣ, ки ба касе нагӯй?
— Таксир, саҳл монда буд, ки кафам, — иқрор меша-вад саркор. — Ба дил ғунҷонда натавониста охир ба модари бачаҳо гуфтаму...