мавзунқомат, сафедпӯст, хумморчашм, абрувон ва ришу буруташ сип-сиёҳи тахминан силсола.
— Ассалому алайкум, писар. Аҷаб овозе доштай! — овози мард кадомеро аз наздикони Содир ба ёд меовард.
— Ваалайкум ассалом. — Содири наврас чолокона аз ҷой бархост. Мардро аз сару либосаш мулло пиндошта, дастҳоро ба сандуқи дил ниҳода андак хам шуда таъ- зим намуд.
Мард ба ӯ даст дароз ва вохӯрӣ карду аз зери пой ҷой барои нишаст меҷуст, ки Содир аз ин пай бурда, миёнбандро во намуд, афшондаву таҳу ғунҷаҳояшро ра- вона, ба рӯи санге кушод ва хоҳиш кард.
— Муллоамак, ана ба ин ҷо шинед.
— Барака ёб. Пири бадавлат шав, писар.— Мард до- мани ҷомаи бепахтаи зирагии хушҷилоро ғундошта рӯи зонуҳо ниҳод ва пойҳоро аз кафши сарипой берунтар ка- шида, ба чашмони сабзгуни наврас нигарист: — Ту писа- ри кӣ ва аз кадом маҳаллай?
— Ман аз маҳаллаи Қӯшбегӣ, Муллоамак, — ҷавоб дод Содир, — Писари Бобошарифи алочабоф, — дар рӯи наврас аломати яъс намудор гашт.— Падарам қазо кар- даанду ман аз он кас ҳафтсола ятим мондаам.
— Хости парвардигор, — дилсӯзона оҳ кашид марду пас аз тааммуле илова намуд: — Бо ҳамин тариқ, аз па- дар хурдакак ятим мондам гӯя. Хайр, модарат...
— Модарам баъди як соли падарам қазо кардаанду ман дар ҳавлии аммаам.
— Хайр аммат ба ту меҳрубону аз паят шуда меис- тад?
— Ҳа. Амакам ҳам одами нағз.
— Амак кист?
— Он кас ҳам бофанда.
— Ту ҳам бофандагиро ёд гирифтӣ?
— Ёд гирифтам. Аммо ба вай ишқам нест, амакмул- ло, — изҳори роз намуд Содир ва худ аз соддагиву зуд дар назди як одами бегона дилро мисли дастархон ку- шуда гузоштан пушаймон шуд, ки шарм намуд ва сурх шуд.
Марди зирак бошад, аз авзои Содир огоҳ шуда ӯро аз хиҷолат берун оварданӣ шуд:
— Аз ин мебарояд, ки ба касби дигар муҳаббат до- рӣ. Оё ту, писар, ҳофизиву навозандагиро дӯст намедо- рӣ? Охир овози форам дорӣ.