Вақте ба Самарқанд рафтаму дар он ҷо чун хо­дими фаъоли матбуот — фельетончии номӣ Қурбон Баҳ­лулзодаро дида ин воқеаро гуфтам, хандид.

— Алами Исоро аз Мӯсо гирифтааст,— гуфт ӯ.— Вай сояи моро аз девор метарошад. Як тӯда маишатчиҳо бо сардории вай ба идораҳо даромада гирифтагию аз кор дида зиёдтар улфатбозӣ менамоянд. Се-чортои онҳоро як-ду бор чӯққӣ карда будем. Боб карда аз ту аламашро гирифтааст. Ҳафа нашав. Ҳисобашро меёбем.

Аз миён як моҳ нагузашта дар журнали «Муштум» бо сарлавҳаи «Хуҷанд тулкиси» хабари фельетонмон­де баромад ва дар он маро тарафгирӣ ва Миров таънаю сарзаниш карда мешуд. Инро дастак карда, ба ячейка ариза додам, ҳайф ба туро бардоштанд. Ҳоло «ҳа ин кас-мӣ?» — гуфта даромадани Миров ишора ба ҳамон моҷарою хусумати ӯ буд.

— Ҳозир ба шумо ҷавоб. Бюро шавад, хабар меди­ҳем,— гуфт котиб.

— Ба он ҳоҷат ҳам намешудагист,— гуфтам дар вақ­ти хайр бод.

— Истед, истед! — даст бардошта моро аз рафтан боз дошт Миров.— Чӣ гуфтед?

— Нашунида бошед, шунавед, рафиқ Миров, ки пье­саро нафақат Исҳоқӣ, балки котиби якуми окружкоми партия ҳам хонда маъқул ёфтаанд. Аз ҳамин сабаб дар бюрои оянда муҳокимаи масъалаи мо намешавад,— ин­ро гуфтаму тарбузро аз бағали Миров афтондаю кафон­да берун баромадам.

— Миров одами бадкина,— ғурунгос зад котиби ячейкаи мо. Нағз накардӣ, ки ранҷондӣ.

— Вай бе ҳеҷ сабаб ранҷондан гирад майлашу ма­ни бечораро чӣ чора гуфта, сарамро хам кунам? Не! Боэҳтиётӣ, андеша, ҳатто андак буздилии ту эҳтимол даркор бошад. Аммо ман сарамро хам намекунам. Гу­ноҳи ман чист? Барои пьесанависӣ дили маро бардош­тан даркор. Охир дирӯз ҳамин котиби горкомамон пье­саро дар маҷлис таъриф кард, ба ман раҳматнома дод, акнун аз карда пушаймон.

— Сабук нашав,— панд дод котиби ячейка кало­нона.— Кӣ медонад то пагоҳ боз чӣ гапҳо ёфт меша­ванд. Исҳоқӣ аз пьеса ягон хатои сиёсӣ ёбад, чӣ кор ме­кунӣ?