— Шиштан мумкин-мӣ? — пурсидам дар ҷавоби ин арбада.
— Шинед! — бо фуқаш стулро пешон дод.
— Ба шумо кӣ мондааст, ки пьеса нависед? — боз пурсид ӯ.
— Ман муаллим ҳастам.
— Муаллим бошед, муаллимиатонро купед!
— Пьесанависҳо аз модар нависанда таваллуд нашудаанд, — гуфтам оромона.
— Ин тараф тед! — ба далелам ҷавобе ёфта натавониста даст ба дафтари умумӣ дароз кард, ки пьеса дар он навишта шуда буд. Ӯ онро кушод. Саҳифаи аввалро сарсӣ, баъд саҳифаҳои дигарро ҳарчанд аз ҳар ҷо бошад ҳам, дар даруни дил мехонд ва медидам, ки гӯё аз ҷаҳл мефаромад. — Худат навиштӣ ё ягон каси дигар ҳам ёрӣ дод?
— Худам, — гуфтаму гумон кардам, ки ӯ ҳозир аз гуфтаҳояш пушаймон мешавад. Вале ғалат кардаам.
— Пьесаро муаллимча монда меравӣ, — боз ҳам дуруштона ва бо ҳамон оҳанги аввали арбадҷӯёна амр кард ӯ. — Мо хонда мебароем. Ҳоло намедонам, ки чӣ тавр. Лекин бе ҳеҷ ҷурму-чурм нағзу маъқул навишта бошӣ ҳам, дониста мон, ки ба ту чора мебинем. Кори давлат ба ту бозӣ-мӣ? Ба кӯрпаат нигоҳ карда по дароз кун. Чанд сол хонда як ду сол муаллим шудан катӣ ҳар кас пьесанавис шуда наметавонад.
— Ман — муаллим гуфтам ба шумо.
— Э бошӣ, будай! — Сурфаи сахте кард, ки садои вай ба даррондани чити нав мемонд.
— Ман мегӯям, ки одами бесаводу бефаросат не, муаллим ҳастам.
— Ё пираме! — ин дафъа шикоятгарона оҳ кашид Исҳоқӣ, — бед гӯям, тут мегӯяда!
— Кай биёям?
— Баъди ягон ҳафта.
— Мо пьесаро баъди се рӯз ба гузари Охунд бурда нишон доданӣ ҳастем, — гуфтам қаст наомада.
— Бе имзои ман ба қабристони Гунбази Қошуқ ҳам бурда пешон дода наметавонӣ. Фаҳмидӣ?
— Фаҳмидам. Лекин, агар то пасфардо фикратонро нагӯед, рост ба пеши котиби окружкоми партия медарояму арз мекунам.
— Ту маро аз окружком тарсонданӣ ҳастӣ? Ман ба