— Гардам, чой монам гӯям, қабул накардеду фамил гуфта истодаед, — гуфт зан соддаёна. — Дар хона мо чои кабуд намехӯрем. Дили дадош чои кабуд ҷуста монад, ба самоворхонаи маҳалла мебароянд.
— Азоб дода чӣ мекунӣ? Фамилияамон-ку нест? — гуфтам ман аз ханда базӯр худдорӣ намуда ба Воҳид.
— Шумо чандсола?
— Мучалам мурғ, гардам. Соли эшони Ғавсулаъзам мурдагӣ, модарам мегуфт, ки ман зоида шудаам. Холаам мегӯяд, ки ё яккам ё дукам ҷилсола шудаам. Боз он тарафашро худо медонад.
— Фақат ба саволҳо ҷавоб диҳед, — гуфт Мағфират, ки танҳо ҳаёи духтарона ӯро аз ханда нигоҳ медошт.
— Ҳа акнун, духтарам, айб намекунед-дия. Мо одамҳои нахондагӣ, — маъзаратхоҳӣ намуд зан. — Сонӣ гӯед, андак хушам ҳам кам шудагӣ.
— Саводатон? — савол дод Воҳид.
— Бесавод, бачаҷон, — шармгинона гуфт зан. — Ҳамсояҳо, аз ин тараф Ҳидоятҷону аз он тараф Бимуслима, рафта шабона хонда истодаанду ман ҳам равам гӯям, ба ин хуш чӣ хел хонам?
— Ба комсомол Шарифҷон Латифов шумо кӣ мешавад?
— Шарифҷон писари аз ҳама калонии ману Латиф номи дадош, — гуфт зан.
— Хӯб, бас. Пас шумо ба вай модар мешавед, — мад кашид Воҳид, рӯи дуюми анкетаи дастнависи худамон дар ячейка тайёркардагиро гардонд. Даҳ нафар аъзоёни хушхати комсомол қариб як ҳафта овора шуда, ин анкетаҳоро рӯбардору зиёд карда буданд. — Акнун гӯед, ки авкотро бо даст мехӯред ё бо қошуқ?
— Шумо қизиқ, бачам, — гуфт Бибироҳила. — Оши қошуқ катӣ мехӯрдагӣ ҳаст, даст катӣ мехӯрдагӣ ҳаст. Оши суюки мошу биринҷ, мошпиёбаю ҷувориро бо қошуқ мехӯрем. Рафту хунук бошад, хӯр-хӯр дам мекашему аз паи корамон меравем. Аммо худо расонда бошад, оши палов, шавла, ширбиринҷу кичириро бо дастамон хӯрдан мегирем. Ҳама ҳам ҳамин хел, гардам.
— Ҳӯш, фаҳмидам. Акнун ба ин савол ҷавоб диҳед, — гуфт Воҳид. — Дар кат мехобед ё дар замин?
— Баҳор, ки шуду ба рӯи ҳавлӣ баромадем, — Бибироҳила ба кату суфа ишора намуд, — ҳо ана ба он