ба Файёз буд, соатсозӣ мекард, ӯро бо худ гирифта, ба Тошканд бурд, ки аз ҳуҷуму ҳамлаҳои бониёни дин дар амон бошад. Шоир дар он ҷо дӯкончае кушод. Бо соатсозӣ, яъне таъмири соат шуғл намуд. Ҳоҷӣ Юсуф ҳар кореро, ки рост меомад, мекард, то ки бегоҳон ба суфра таоми аз мардикорӣ ёфтаашро гузорад.

Ҳоҷӣ Юсуф бо ҳикояҳои аҷибаш шавки шоирро ҳам ба сафари Ҳиҷоз рӯз ба рӯз зиёд мекард. Вале барои чунин сафари дароз онҳо пул надоштанд. Сад кӯшиданд, ки аз ризқу рӯзӣ чанд сӯм сарфа кунанд, наметавонистанд. Аммо рӯзе шоир Юсуфро ҳайрон кард.
— Ҳоҷӣ, тадоруки сафарро тайёр кардан гир.
— Ба куҷо меравем?
— Ба ҳаҷ.
— Барои харҷи роҳ оё ягон таҳмони тунукро сӯрох кардӣ ва ё тахмин карда мондӣ?
— Роҳи осонтарашро ёфтам.
— Канӣ?
— Сесад сӯм дар кисааму ҳар вақт ин тамом шавад, боз чоп мекунем.
— Чиро чоп мекунӣ, пулро?
— Қолибу мӯҳри се навъи вай — даҳсӯмӣ, бисту панҷ ва панҷоҳ сӯмиашро бо соатсози немис сохтем.
Олиҷаноб баромад гуфт соатсоз рост ё дурӯғ.
— Аҳмакеро, ки пули сохтаро нашиносад, лекин дар Тошканд ёфта наметавонӣ.
— Чӣ қадар, ки хоҳӣ меёбем, — хандид шоир арақи рӯи калони пур аз нақши нағзакро бо рӯймолча пок карда. — Бо ҳамин пули қалбакӣ аз панҷ дӯкон панҷ соати тилло харидам, — ӯ аз кисаҳои камзӯл паи ҳам соату занҷирҳои тиллоро берун овардан гирифт. — Тезтар гурехтан даркор. Ба дӯкон харидор ҳаст.
— Ҳар чӣ зудтар гурехтан даркор, вагарна ба даст меафтию ба дорат мекашанд, — гуфт Ҳоҷӣ аз ҳунармандию нотарсии рафиқи худ дар аҷаб. — Беҳтар мешуд аз баҳри дӯкон ҳам гузарию ҳозир ҷон ба саломат барем. Немис оё наметарсад?
— Гӯё парво надорад. Ман ҳам дӯконро нафурӯхта ба ҳеҷ ҷо намеравам, — якравӣ намуд Абдуллои Файёз.
— Дастгират кунанд-чӣ?
— Одам ин қадар буздил намешавад, — хандид шоир ва дар тавсифи нотарсӣ шеъре хонд. — Бо ҳамин