— Ба фабрика равӣ, мекушам! — Қокулҳои дарози занро ба даст печонда, рӯзе шавҳар ба гулӯяш корд монд.
— Ман аз таҳдид наметарсам.
— Ман туро талоқ мекунам.
— Пушаймон намешудагӣ бошӣ, хуб мекунӣ.
Шавҳар девонавор занро ба оғӯш кашид. Бӯсид. Ба зорӣ даромад, гирист.
— Назокатҷон, ба ман нигар, ман намехоҳам, ки ба рӯи ту номаҳрамон нигоҳ кунанд.
— Ман зани ҳалолу покизаям.
— Беҳуда мешавӣ.
— Хато мекунӣ.
— Шайтон кам не.
— Агар зан домани исматашро доғдор карданӣ набошад, ҳеҷ кас ҷуръат карда, ба вай ҳатто хушомад зада наметавонад.
— Ин тавр бошад, дафъ шав!
Назокат тарки хонаи шавҳар кард. Ҷуз сару либосе ки дар тан дошт, дигар хасеро аз он ҷо набардошт.
— Гӯё ҳам хушдоману ҳам шавҳарони мо ба ҳам маслиҳат кардаанду ҳам ману шумо хоҳарҷонам, — Назокат табассуми маъюсонае кард.
— Магар, хоҳарҷони азиз, аз чунин корхонае ки падарам дӯстдориашро фармудаанд, моро ҳақиқатан озод ва ҳукмаш раво кард, гузар намудан мумкин аст? Асло не! — дар ҷавоб гуфт Ҳамроҳ.— Шавҳарони мо чувол-чувол пушаймон мехӯранду суд намекунад.
То андак шах шудани устухони кӯдак Ҳамроҳ пас аз отпуски баъди таваллуд боз чанд моҳи дигар дар хона шуд. Вале ӯ дар ин муддат дар абрабандии артели бофандагии Якӯми Май ба падар мададгорӣ менамуд. Падару духтар ба ин касб навиҳо дохил намуда, атласҳои гулашон наву тозае эҷод мекарданд. «Эҳтимол дида бошед, — гуфт ба ман Ҳамроҳ — ба ҷилсолагии республикаамон фабрикаи мо як рӯҷои базеб ҳадя кард. Харидорон онро як бардор карданд. Вай кори падари ман буд, абраашро ӯ баст». Дар ин миён ба фабрикаи «Бофандаи сурх» дастгоҳҳои мукаммалтар оварда шинонда буданд, ки аз дидани онҳо бофандазани ҷавон ба пӯсти худ намеғунчид. Вале ӯ инро ҳам медонит, ки дастгоҳи нав душвории нав ҳам меоварад. Боз чанде шогирд будан ва таълим гирифтан лозим аст, ки ба