Рўза доштан дар ин рўзҳо кароҳият дорад ва ё манъ аст

Рўзаи рўзи шак ба нияти вуҷуб (Рамазон) ҳаром (макрўҳи таҳримӣ) ва ба нияти татаввўъ макрўҳ аст. Рўзи шак он аст, ки эҳтимоли шаъбон ва Рамазон ҳардуро дорад – ҳанўз ба поён расидани моҳи шаъбон ва даромадани моҳи Рамазон ба таври аниқ муайян нагаштааст. Аммор ибни Ёсир (р) мефармояд: «Касе рўзи шак рўза гирад, воқеан ҳам, Абўлқосим Муҳаммад (с)-ро нофармонӣ кардааст».167
Аз Абўҳурайра (р) ривоят шудааст, ки Расули Худо (с) фармуд: «Рамазонро бо доштани як ё ду рўз рўза пешдастӣ нанамоед, магар касе, ки қаблан рўзадор бошад, пас вай метавонад он рўзро рўза бигирад».168
Бар ҳамин асос рўза доштани рўзи шак барои одамоне, ки қаблан рўзадор бошанд, мамнўияте надорад, вале барои ғайри онҳо макрўҳ мебошад.

167 Сунани Абўдовуд, 2334; Сунани Тирмизӣ, 686; Сунани Насоӣ, 2187; Сунани Ибни Моҷа, 1645. Бухорӣ онро дар Саҳеҳи худ дар муқаддима (таълиқ)-и ҳадиси 1906 овардааст.
168 Саҳеҳи Бухорӣ, 1914; Саҳеҳи Муслим, 2515 (1082)-21; Сунани Абўдовуд, 2335; Сунани Тирмизӣ, 685.