зарар дорад — давояш анорҳои хоҳ ширин ва хоҳ турш хӯрдан аст. Агар ба одамони гармизоҷ зиён ку- над, давояш бунафша, нилуфар ва оби себ ошомидан аст; инчунин ба узвҳои поёни бадан ҳам зарар дорад— давои ин зиёнаш катиро хӯрдан аст.

Миқдори як бор хӯрдан аз ин шилм дар як рӯз аз миқдори донаи наск то 2 грамм аст.

Агар шилми болдирғон ёфт нашавад, ба ҷояш ре- шаи ин гиёҳро истеъмол намоянд, раво мебошад.

Яке аз хислатҳои ин чунин аст, ки агар камеро дар латта баста, ба даруни об андозанд, кирм дар он пай- до намешавад. Ҳамчунин дар миёни зироат гузоранд, ҷонварони зарарнок аз он ҷо мегурезанд. Ва агар ин- ро ба ҳар чӣ бимоланд, низ ҷонварони зарарнок аз он ҷо мегурезанд. Камтареро аз он дар решаи дарахте, ки нест кардапаш лозим бошад, бигузоранд, он дарахт- ро мепӯсонад.

214. Пиёзи ансул

Номи инро баргҳолат «анзур» мегӯянд, ки ҳатман таҳриф аст.

Ин гиёҳест кӯҳӣ ва даштӣ, ки баргҳояш монанди баргҳои савсани кӯҳӣ ва наргис, вале дарозтар аз он- ҳо, дар сари пояаш монанди сари пиёз гул мекунад. Барои даво пиёзи қисми заминиашро ба кор меба- ранд.

Мизоҷи пиёзи ансул дар дараҷаи саввум гарм ва дар дуввум хушк аст.

Хислатҳои шифобахши он: пиёзи ансулро дар ха- мир ё латтаи тар печонда, дар кӯри оташ бипазанду бо шаш миқдори он намак ва камтар равған даромех- та, 8 грамм аз он ба дили наҳор бихӯранд, дарунро хуб меравонад ва бемориҳои вобаста ба узвҳои сар, монандӣ: лисарғус (летаргия), саръ (припадка), моли- хулиё (меланхолия), дарди нимсар, дарди сари аз ху- нукӣ, хоби сахт ва дуру дарозии бехудона чарх задани сар, сиёҳ задани чашм, паридани аъзо, нотавон гашта- ни узвҳо, фолич (шал шудани нимаи бадан ба даро- зӣ), қаҷ шудани рӯ, нисьён (фаромӯшхотирӣ) — ха- маашро шифо мебахшад; чашмро қавӣ ва тез меку- над; ба даруни гавҳарак фуромадани зардобро, ки чашмро нобино мегардонад, манъ месозад; дарди гӯш, зиқ-ун-нафас (бронхиальная астма), сурфаи кӯҳна,