— Чаро не? — абрӯ дарҳам кашид Ҳамдам. — Ҳоло чунин қиссаҳои аҷоиби ишқиро бо чароғ кобед ҳам, намеёбед. Хоҳанд, ба ҷойи афсона чоп кунанд.

— Барори кор, — баъди сукути кӯтоҳе даст ба дуо бардоштам.

— Омин! — гуфт Ҳамдам ва баъди каме тавакқуф афзуд, — муҳимаш хотираи одамон гум нашавад. Одамоне, ки ҳам дар ҳаёт ва ҳам дар афсона қаҳрамонӣ карда метавонанд.