монанди манбаъгоҳу парваришгоҳҳо ҳифз намоем, ҳамагуна амалиётҳое, ки ба кори ҳифзу табобати беморон алоқа надоранд манъ карда шавад. Дар баробари ин масъалае ба миён меояд, ки маҷмӯъҳои табиии атрофии чашмаю лойқаҳои шифобахш ва манбаъҳои истироҳатиро дар шакли яклухт (бутун) ҳифз намоем ба харобию вайронии онҳо роҳ надиҳем. Наслҳои оянда низ имконият дошта бошанд, ки истироҳат, табобат ва дамгирии худро дар оғӯши табиати осебнадида, харобнашудаи табиати зебоманзар гузаронида тавонанд.