Дар ҷумлаи «Онҳо аз дигаргуншавии авзои дӯста-шон дар ҳайрат монданд» низ калимаи мураккаб бояд ба ҳамин тарз ислоҳ шавад: «Онҳо аз дигаргунии ав-зои дӯсташон дар ҳайрат монданд».

Дар ҳамаи ин ҷумлаҳо агар мафъулиятро таъкид кардан зарур бошад, калимаи мураккабро аз пасванди «и» озод карда, баъди он феъли «шудан»-ро пурра зикр кардан лозим меояд: «аз хавфи хонавайрон шудан ха-во намуд», «ба хонахароб шудани мазлумон сабаб ме-гардида», «аз хонадомод шудани ор мекарданд», «аз ди-гар шудани авзои дӯсташон дар ҳайрат монданд».

Дар ин шакл ҳам маъно мукаммал ва ҷумла равон аст.

То ин ҷо дар бораи калимаҳое гап задем, ки кали-маи мураккаб буда («хонахароб», «хонадомод», «гум-нома», «саноапор»), боз асоси феъли «шудан»-ро ба онҳо илова кардаанд. Акнун меоем ба сари калимаҳои со-да, ки ба онҳо асоси феъли «шудан» илова гардида-аст.

Аз аввал бояд гӯем, ки ба калимаи сода ҳам илова шудани «шавӣ» ҳеҷ зарурат надорад. Инак чанд мисол:
Пайвандшавии ҷузъҳои ин достон суст мебошад.
Япония дар арафаи таслимшавӣ буд.
Обунашавӣ ба газетаву журналҳо оғоз ёфт.

Агар аз ин калимаҳо «-шавӣ»-ро партоем, калима ё ҷумла ҳеҷ зарар намебинад: «Пайванди ҷузъҳои ин достон суст мебошад»; «Япония дар арафаи таслим буд»; «Обуна оғоз ёфт».

Оре, дар ин мавридҳо будану набудани «-шавӣ» аҳа-мияте надорад. Пас набудани он беҳтар аст. Зиёда аз ин дар калимаҳои боло зикр нашудани «-шавӣ» на тан-ҳо беҳтар, балки зарур аст. Боз ҳам дар сурате ки як маъниро бо як калимаи содаи кӯтоҳ ифода кардан мум-кин будааст, калимаи мураккаби сеҷузъа сохтан чӣ даркор?

Дар бораи калимаи таслимшавӣ, ки дар яке аз ҷум-лаҳои мазкур ҳаст, бояд гӯем, ки таслим ҳам аз феъл-ҳои арабӣ боби тафъил аст, яъне аз ҷумлаи калимаҳое