аз вазъият ё аз контекст маълум аст: бобо мегӯяд, ки кино меравем».

Дар дигар мавридҳо ифодаи муайяниву номуайяни ҳатмист. Ифода нашудани он аз нуқсони ҷиддии тафаккури гӯянда ва мантиқи сухани ӯ гувоҳӣ медиҳад.

«ИН Ё ОН» ВА «ИНУ ОН»

Солҳои охир дар забони тоҷикӣ боз як воситаи ифодаи номуайянӣ пайдо шуд, ки ибораи ин ё он мебошад.
Ин восита аз забони русӣ омад ва ба шаклҳои гуногуни номуайянӣ илова шуда, ғаномандии тарзҳои ифодаро дар забони мо афзун сохт.

Ин ё он аз он ҷиҳат ҷолиби диққат аст, ки ба ҷойи чандин навъи ифодаи номуайянӣ омада метавонад.
Чунончи:

«Ҳаракати адабии ин ё он давраи муайяни таърихӣ аз маҷмӯи фактҳо иборат нест». Ин матлабро бо воситаҳои худи забони тоҷикӣ баён карданӣ шавем, масалан, ин тавр гуфтан даркор буд: «Ҳаракати адабии ягон давраи таърих аз маҷмӯи фактҳо иборат нест».

Дар ҷумлаҳои зерин ҳам бо ягон иваз кардани ин ё он мумкин аст:

«Ҳангоми суханронӣ ба ин ё он тарафи масъала диққати шунавандаро ҷалб кардан даркор аст»; «Предметҳо аз ин ё он ҷиҳат ба ҳам монанд мебошанд».

Гоҳ ин ё он артикли номуайянии як ва -е-ро иваз мекунад:

«Шоир ин ё он мафҳуми муҷаррадро дар образи конкрет рамзнок тасвир мекунад». Ин ҷо «як мафҳуми муҷаррадро» ё ки «мафҳуми муҷаррадеро» гуфтан мумкин буд.

«Ин суруд ба ин ё он муносибат иҷро мешавад». Ин ҷо ҳам ба муносибате ё ба ягон муносибат гуфтан ҷоиз буд.

Гоҳ ба ҷойи ин ё он калимаи баъзе-ро метавон гузошт, ки низ ба номуайянӣ далолат дорад:

«Вай ба тасвири давраҳои гузашта ин ё он ҷиҳатҳои давраи худро дохил мекунад». Бешубҳа, мавриди он буд, ки баъзе ҷиҳатҳо гуфта шавад.

Акнун ба ин ҷумла диққат кунем:

«Ин ё он гуна пафос доштани ҳикояи ҳаҷвӣ ба
поэтикаи он алоқа дорад».

Гӯё ин ҷо ин ё он чандон бамаврид истифода нашудааст.