Аз дари пастак қариб дуқат шуда писари Самандар – Искандар даромад.

– Биёед, биёед. Ана, аз болои кӯрпача гузаред, писарам.

– Раҳмат, холаҷон.

– Ба хайр? Падаратон саломат ҳастанд?

– Як навъ-дия, – оҳ кашид ҷавон, – ҳамин хел таҳамтан як умр аққалан дарди дандоннодида, чӣ мегӯед, ки...

– Чӣ шуд охир?

– Якбора гӯед, хола, чашмашон торик шуд.

– Наход?

– Ҳа, хола.

– Ҳар дардро давое, – гуфт кампир, – сиҳат мешаванд.

– Аммо духтурон гуфтанд, ки умед нест. Ба беморхона ҳам набурданд. Дар хона нигоҳубин мекунем, мегӯянд.

– Наход умеде набушад-а...

– Хола, падарам шуморо мепурсанд. Намедонам, ки чӣ гап доранд. “Албатта гирифта биёр” гуфта, оби дида мекунанд.

– Худам ҳам рафтанӣ будам. Аммо то омадани Кароматноҳу ягон дами гарм пазам, сониявӣ мебароям.

Холаи Нусрат сабзавот тоза мекарду ба хотир меовард, ки чӣ сон Самандар, бо гуфти писараш, як вақтҳо марди таҳамтане буд. Касро аз ҷуссааш дида ҳавои буруту гиреҳи абрувонаш ба воҳима меандохт. Тавба, аллакай аз байни солҳои зиёд гузаштааст. Солҳои вазнини баъдиҷангӣ1 буд. Модари ҳамин Кароматбону раҳматии Фазолатбонуи наварӯс ҳомила буд. Нусратбибӣ, ки ба нохуни фарзанд зор буд, ба писархондаш Воҳид ва зани ҷавони ӯ такя мекард. Фазолатбону ҳам аҷаб ҷавонзани ширинсухане буд. Нусратбибиро чун модар азиз медошт, охир вай ҳанӯз дар кӯдакӣ аз модар ҷудо шуда буд.

Ҳамон рӯз ҳам духтарчайи ҳамсоя хабар овард, ки янгаи Фазолатро Самандари бригадир кашон-кашон ба идора бурд.

Нусратбибӣ пои луч сӯи идораи колхоз давид. Ба дари идора кулфи зангзадаеро овезон дид. Ба хонаи Самандар тохт. Зани сатанги бригадир ба абрӯвонаш ӯсма мекашид. Ҳатто аз ҷояш

1. Ҷанги Бузурги Ватанӣ дар назар аст.