Додом хӯрда сер шаванд,
Ман гирди сари додом.
Яку дую сею чор,
Ман духтараки хушёр...

Деҳчаи мо аҷаб саргузаштҳое дошт, аҷаб ҳангомаҳое барпо мекард. Албатта ҳар дафъа корнамоиҳои ӯ дигар мешуд. Боре вай аз сари замин ғилдиросзанон ба деҳа бармегашт, ки дар богот як тӯда ҷавонони айёшро дид. Онҳо асбоби айшу нӯш муҳайё карда, як палави нахуду зирадори бомаза пухта, дами беғам заданӣ буданд. Аммо деге надоштанд. Дегча бошад, аз роҳ боз истод. Охир вай духтарча буд. Модараш доимо таъкид мекард, ки аз бачаҳои бемаъниву бегона худатро дур гир, ба чашмашон нанамо. Дегча гуфтаҳои модарашро ба гӯваш ҳалқа карда буд. Бинобар ин дар паси як дарахти калон пинҳон шуда хоб рафт. Ҷавонон шохаҳои дарахтро шикаста ҳезум тайёр мекарданд. Ногаҳ чашми яке ба Дегчаи парӯхобида афтод. Вай ҷӯраҳояшро чег зада Дегчаро нишон дод.

— Мешавад, — гуфтанд ҷӯраҳо. Ва дасту остин барзада сабзиву пиёз реза карданд. Дегчаро сари оташдон шинонданд. Ошпази боҳафсала палави бомазза пухт. Дар ин миён ҷӯраҳо гӯштин гирифтанду бозӣ карданду хуб мондаву лакоту гурусна шуданд.

— Ош пухт? — пурсиданд аз ошпаз.

— Ҳозир дамашро мебардорам, — ҷавоб дод ошпаз.

— Медонед, сони чӣ шуд?

— Медонем! — мегӯем мо, — ошпаз сарпӯшро кушода натавонист. Дигарон ба ёрӣ омаданд, аммо илоҷ наёфтанд. Дегчаро ғелонданду заданд, бардоштанду заданд, ҳеҷ не, ки сарпӯши Дегча боз шавад. Рӯз бегоҳ мешуд. Ҷавонон беҳолу бемадор шуданд. Айшашон талх гашт. Оқибат аз баҳри оши бомазза гузашта, пароканда гардиданд. Дегча бошад, як дег оши бомаззаро ба хонаашон бурд. Аҳли хонавода ин неъмати худододро шукр карда хӯрданд.

— О-фарин, — мегӯяд модаркалонам, — офарин! Акнун гӯш кунед, ки давомаш чӣ шуд.