Пӯлод сарашро хеле ҷиддӣ ҷунбонд. Ӯро дигар андешаҳо ором намегузоштанд, ки номаро дар куҷо хоҳад хонд. Як ба моҳ нигарист, аммо дар чунин рӯшноӣ хондани нома мушкил буд. Холбика хоҳиши ӯро пай бурда аз дасташ гирифта:
— Рафтем, дар утоқи мо мехонӣ. Холаат кайҳо боз хоб рафтааст.— Боз як бори дигар ба боло, ба сӯи моҳӣ дар иҳотаи абрпораҳо нигариста бо табассум сар ҷунбонду пас ҷониби хона роҳ гирифтанд. Ҳанӯз ба остона расиданд, ки Пӯлод сегӯшаро кушод. Ҳарфҳои навиштаи бо қалами хуб тезнашуда хоно набуданд: «Бачам... азизам. Ба ту тавассути ин одами наҷиб хабари кӯтоҳе мефиристам. Вазъи ҳоли ман хуб аст, ки ӯ ба ту хоҳад гуфт. Бисёр мехоҳам туро бибинам, аммо чи тавр? Худо хоҳад ягон рӯз ба шаҳр хоҳӣ омад. Ман интизорат хоҳам буд. Ҳамеша интизорат хоҳам буд. Ҳатто аз тариқи почта ҳам навиштан мешавад. Бо ин ҳама туро сахт дар оғӯш мегирам. Падари ту. Барои ман чизе ба савғо наёр, ҳама чиз мерасад...»
— Дидӣ, чӣ қадар кӯтоҳ, — гунаҳкорона табассуме кард муаллимааш ва дуздида ба холаи болои намад хобидааш нигоҳе карду шӯхиомез ангушташро ба лабаш расонд. — Хайр, бирав, зеро дар он ҷо... Бирав, хобҳои хуш бинӣ.

Ба ақидаи тан чанд рӯзи охир хомӯшӣ ҳукмфармоӣ буд. Касе бо касе ҳарфе намезад, ба ҷуз «биёру» «бигири» умумӣ ва агар сӯҳбати ӯро бо Илҳон дар роҳи мактаб ба ҳисоб нагирем. «Ту ӯро дурустакак ҳам боб кардӣ, Пӯлодҷон!.. боз як бори дигар!..» Ин ба шоҳнами пушти талҳо шабоҳат дошт, ки осмон гирифтаву ҳаво вазнин, сангҳо тару лағзанда, аммо маълум не, ки ин гузашта ва ё акнун оғоз меёбад... Аҷаб наменамуд, агар Холбика, падарандар ва холаи Онадурсун миёни хеш дар бобате гап намезаданд. Модар ҳам хомӯш буд ва ба Пӯлод ҳам ҳарфе намезад... Ӯ танҳо гоҳ-гоҳ нигоҳи парешони модарро эҳсос мекард, он лаҳзаи пешомадро, ишораҳоеро мефаҳмид — аммо ҳамаш беҳуда буд. Парешонхотирип ӯ аз ин зиндагӣ боз ҳам зиёдтар ҳис мешуд, ҳангоме ки дилу бедилон шабҳоро бо ҳам ба рӯз мебурданд: гоҳу ногоҳ Ялкопро аз ахбори рӯзномахон