не, Ялқоп наметавонад. Ҳатто вақте, ки имрӯз модараш аз хусуси кумитаи партия ҳарф зад, ӯ тарсид, ки Пӯлод инро хуб мушоҳида карда буд. Аз ҳамин рӯ буд, ки қамчин танҳо ба рӯи болишт расиду халос. Падарандараш дар ҷанҷолҳо ҳамеша ғолиб буд, аммо ҳоло бошад... Ана, боз чанд рӯз аст, ки рафтораш амсоли рафтори бангиҳо шуда, чашмони ғазаболудашро бо ваҳшат ба сӯи кас мегардонад ва тайёр аст, ки бо ҳар касе дарафтад. Одамон меҳаросиданд, ки бо ӯ гап задан намехостанд ва аз ин рӯ ҳам асабонӣ менамуд. Аммо ҳиммат кунаду даст бардорад...

Наход, ки дарс ҳам тамом шуда на дар ин танаффӯсу на дар танаффӯси дигараш Холбика Пӯлодро пеши худ нахонд ва ҳатто аён ҳам насозад, ки аз омадани падари ӯ огоҳӣ дорад. Холбика бошад ба ӯ имои чашм карда ва Пӯлод хаёлан фаҳмид, ки сӯҳбати онҳо бояд баъди дарс шурӯъ шавад. Боз ҳам ӯ ғамгин шуд зеро ин вақт дар назараш тӯлонӣ менамуд...

Охири охирон аз пушти дари синф садои занги мактаб баланд шуд, Холбика талабаҳоро ҷавоб дод ва онҳо бо ғавғо рӯи роҳрав баромаданд. Пӯлод бошад оромона портфели аз тагояш мондаро ғун дошт, ки ба ҷуз дафтарҳои худсохти худашу Илҳом ва як китоби хониши ҳардуяшон, дигар чизе надошт...

Холбика ба сӯи дари холӣ нигоҳ карду гуфт:
— Ҳоло ҳаво гарм аст, биё рафта дар боғ менишинем...

Онҳо аз миёни боғи бо дасти инсон ободу валангоршуда гузашта болои як ҳараки кӯҳна нишастанд. Нурҳои фиребгари офтоби зимистон афгор-афгор ба бару дӯши онҳо мерехт. Холбика имрӯз аввалин бор буд, ки ба талабаи дӯстдоштааш бо чеҳраи кушод нигарист:
— Ту маро бубахш, Пӯлод... худат, ба фикрам ҳамаашро хуб медонӣ. Ман ҳангоми танаффӯс бо ту аз он боис гап назадам, ки одамон, мабодо, хӯшу гӯш нашаванд. Худат медонӣ, ки аз ин мавзӯъ ҳар қадар ки камтар донанд ҳамон қадар хуб аст...

— Чаро? — бо овози гирифтаву шикаста гуфт Пӯлод. — Падарам ба одати ман омадааст... Чаро ки бояд ман метарсидаам?
— Не, тарсидану шарм кардан ба ту намезебад... Аммо ту дар бораи модарат андеша мекунӣ?
— Модарам ба ин чӣ кор дорад?
— Барои ту кор надорад — аммо ҳоли худаш чӣ