Ғании бузургро дар ёд надошт ва ин лозим ҳам набуд. Ҳамин барояш бас буд, ки ӯ чун момаи Огулсапди не — ку чун муаллиман Холбика, ки гӯё навакак хонандае — ро баҳои панҷ гузошта бошад, шод буд. Ва ӯ аз сӯҳба — ти бародаронаи онҳо шод буд, ки аз ҳамдигар нашар — мида гап мезаданд ва худи Гочук — Мерган начандон бу — зург ва бо он хилъати даридаву асои дасташ чандон содда ҳам набуд, аммо падараш ҳам бо асобагал, вале либоси тоза ба бар дошт.

Як пои ту куҷост, мепурсад Гочук — Мерган аз падар ва ӯ хандида бо дасташ ба кӯҳпояҳои дур ишорат ме — кунад ва мегӯяд: пои ман он ҷое посбон аст, ки ман ҳангоми ҷанг озод кардаам; вале он ҷоро ки ман озод кардаам, онҳо магар боз ба даст медароранд? Не, ме — хандид падар: бигузор бехтараҳ бепо монаҳ... Пӯлод мефаҳмид, ки ҷойҳои зиёдеро ишғол кардаанд, аммо ӯ аз падараш қаноатманд аст. Ҳам дасту пояшро медод, аммо Ғалабаро ба душман намедод. Гочук — Мерган сар меҷунбонаду бо як ризомандӣ мепурсад; аммо занатро куҷо мондӣ? Пӯлод ҳайрон мешавад. Чаро ӯ чунин ме — гӯяд? Охир модараш дар ғарибӣ нест — ку... Вале Гочук — Мерган давом медиҳад: чандин кишварҳоро ишғол кар — даву занатро ба душман гузоштӣ... Ва падараш дигар чизе гуфта натавонист — бале, чизе гуфта натавонист ва сарашро мағлубона пеши муғаннии пир ҳам кард...

— Дар куҷо гаштӣ? — саҳар пурсид Ялкоп ва ҷавоб нашунида бо ғазаб дод зад: — Канӣ ҷавоб деҳ!..

Пӯлод бо сари ҳам хомӯшона ба дастурхону пиёла — хо менигарист ва бо ин беҷавобӣ хашми падарандараш — ро боз ҳам боло мекард:

— Забонат гирифтааст?! Ё ки ту ба қамчин мехоҳӣ ҷавоб диҳӣ, агар на ба ман? Ту нони хонаи киро мехӯ — рӣ? Баҳона ёфтӣ — хомӯшӣ! Агар ҷавоб додан нахоҳӣ — гиря хоҳӣ кард! Гиря!..

— Ту бо он қамчинат тартибот ҷорӣ нахоҳӣ кард — бо овози ларзон гуфт Норточ. — Бо ҳақорат ҳам...

— Агар лозим шавад — ҷорӣ мекунам? Ман тоқати онро надорам, ки баҳудаву бехуда бо хоҳиши худашон гарданд... чун шоҳзодагон! Соҳиби ин хона манам, ҳоло ки бомаш барҷост — ва одоби инҳоро ман нишон медиҳам!

— Ӯ соҳибхона будааст... Соҳибхонаи хуб ҳатто бо ҳайвонҳояш ҳам муросо нек мекунад, — паст наомад модар. Мо бошем — одамем.