— Хайр, бо хешовандон, ба фикрам ту худат шинос шудӣ — гуфт Ялқоп, ки мӯи сараш болои пиёлаи чой ҳам шуда буд ва гоҳ-гоҳ чойро култ мекашид. — Ин, ки чашмони бумӣ ва аз ҳама зиёд лоф мезананд, келин-амон Сафаргул аст ва бародарамон, шӯи ӯ, пеш аз ҷанг бо маразе мурд. Ана Онадурдиро худат медонӣ, ҳама корро ба воситаи ӯ ҳал мекунӣ... Ҳеҷ гап не, бо як дидан гарчанде хашмин менамояд, аммо дар кори хоҷагӣ чун ҳар бурдбор аст! Аммо, вазифаи аввалини зан бо ӯ созиш кардан аст... Ҳу, ана, он тарсончак Амонбалт ном дорад ва аз келинҳои ҳадамон аст. Ӯ зани амакбачаам аст, ки шӯяш дар Сиву... Севастопол монд; ҳа. Камақлтар аст албатта, аммо чӣ ҳам мекунӣ, зеро зани боақлро пайдо кардан мисли он аст, ки гӯс-фанди шоҳдорро меёбӣ.

— Ана ин холдорақ чӣ? Ман ҳеҷ нафаҳмидам, ки ӯ ба шумо аз кадом ҷиҳат... Холбиқа-ҳа, ба гумонам?

— Бале, Холбиқа... Аз хешонамон албатта. Аз хе-шони дурамон. Шӯяш кадом як Сафармуроди калла-варам буд, аммо...

— Чӣ дар ҷанг мурд.

— Не, ӯро чун тракторист ба ҷанг нагирифтанд. Аммо се сол қабл зери трактори худаш монд...

— Чӣ тур?

— Ана ҳамин хел, рӯҳ доданаш мумкин. Гуфтам-ку, каллаварам. Ва ҳамин хел ӯ ба мо часпида монд; кӯ-дак надорад; танҳо мондааст. Кулбаашро ба ин ҷо овардаанд, ана ин кулбаи ӯст. Бо Онадурдӣ ба кори хоҷагӣ машғуланд... Вале шӯ... ҳозир ӯро аз куҷо ме-ёбӣ...

— Хайр чӣ, тақдир чунин аст... Тақдир бе тир ҳам мекушад.

— Аз қисмат гурехта намешавад, ин рост, ҳаргиз... Ана ҳамин хел зиндагӣ мекунад, гоҳо пул ҳам меорад...

— Магар дар рӯзҳои ғайри корӣ?

— Не, муаллима шуда кор мекунад, ана инҳоро ме-омӯзонад... Ялқоп ба сӯи Илхон ишора кард. — Мешавад бигӯем, ки муаллимаи хоҷагӣ. Танҳо...

— Чӣ?

— Чӣ хел ки ин тоифаҳо ба ман маъқул нестанд...

— Чаро? Ба гумонам, ки одами хуб аст...

— Дар хубияш хуб аст, аммо... Ин ҳам саркаш аст... Албатта, ки чизе муқобил намегӯяд, аммо корро ба хоҳиши худаш мекунад. Вале ман дар хона чунин корро