— Хайр чӣ, кӯшиш мекунам, — шӯхиомезу боварибахш ҷавоб дод ӯ...
— Дастурхони асосӣ канӣ?
— Соҳибхоназан ана аз ҳамин бояд шурӯъ кунад! — хурсандона гуфт Ялқоп ва гӯё забон як карда бошад, ба Норточ нигарист ва онҳо дар бораи чизе хеле дӯстона хандиданд: аммо ин ханда ба ҷони Пӯлод асар карду боз худро, чун бегона, дар канор дид... Ӯ ба Илхон нигоҳ кард, аммо ин ҳама барои Илхон бегона буданд, ки пиёлаи чойро бо қаҳр пеш кашид.
— Ҳа, ту чаро наменӯшӣ? — бе ягон ҳайронӣ ба Пӯлод рӯ овард соҳибхона.
— Чӣ, чойи мо аз чойи Гочуқиҳо белаззаттар аст? Набояд. Он ҷо ҳатто дар чашиҳои бузург ҳам чунин чой наменӯшанд. Одат кардан лозим. Воқеан ба ҳама чизи хуб одат кардан осон аст...
— Бале, бале, — имон сар кард модараш ва ба ҳар сӯ нигариста. — Ба ин ҳама занон осон одат мекунанд. Одам ба камбағалӣ зуд таслим мешавад, ана, хоҳӣ сад сол ҳам зиндагӣ кун...

Ин хона албатта ки васеътару бойтар аз хонаи пештараашон буд, ки дар ин бобат чизе гуфта намешуд. Ба ғайри ҷевони гиччиросӣ боз мошинаи дарздӯзии пой ҳам буд, ки бо болопӯши зебои шаҳрӣ пӯшида буд. Вале аз ҳама муҳимаш ин ки Пӯлод чун аз хоб бедор шуда бо ин ҳама ҳавлии васеъ боз чизи аҷоибе дод. Ӯ камонеро дид, ки дар бари девори миёни тирезаҳо овезон буд, ва велосипедеро, ҳарчанд, кӯҳнаву рангаш парида ҳам буд, дар ҷойи онҳо навигарӣ буд... Ва боз хурҷини калони гилемиву тирезаҳои пардадорро, бо чунин пардаҳое, ки дар идораи шӯрои маҳаллаи Гочуқ буд: Сурати азими Сталину дар поёнтар ҷои хоби ӯ ва Илхон; аз бари девор сурати Ялқопро дид, ки кулоҳи пӯсти барра бар сару папирос дар даҳонаш, зери кадом як дарахт либосҳои зебо дар бар меистод.

Аҷаб менамуд; вай дар кадом кишвар сурат гирифтааст, ки чунин дарахтон дорад? Ялқоп дар ҷанг набуд ва шояд аз ҳамин рӯ ҳам бадавлат шудааст. Вале падари онҳо дар ҷанг буд ва ёрои бой шудан ҳам надоштанд. Ва магар бо пули кори колхоз чунин карру фар карда мешавад. Ҳатто дар ҳамин рӯзҳое, ки падараш дар хона буд гоҳо як пора нонро ёфтан мушкил...