фаромӯш карда будаш ва ӯ инро хуб ҳам медонист, бисёр дилгир буд. Ӯ аз он тарсид, ки модараш баъдҳо низ овораи ин ялқопи бемеҳр мешаваду дигар фаромӯшаш мекунад... охир модараш эҳсос намекард, ки ин ҷо як бегона аст? Ва ин никоҳ ба онҳо чӣ лозим бошад? Ӯ гаштаву баргашта андеша мекард, ки хандаҳои пайдарҳами касеро мешуниду хитобҳояшро, аммо ҷавобе намешунид.

Вақте ки шунидани ин хандаҳои бемаънӣ ба ҷонаш расиду хост сангеро бардошта дохили хонаи никоҳ партояд, баногоҳ аз пушти пой чизеро эҳсос кард. Ӯ натарсида чашмони ашкборашро ба поён дӯхт ва гурбаеро дид сафеду кӯчак, ки ҳанӯз поҳояшро хуб гузошта наметавонист. Ҳам шуда гурбаро бардошта пашмҳои нармакашро сила кард.

Ана ошнояшро ёфт. Онҳо, бигузор чӣ хеле ки хоҳанд... Ӯ дари гичиросиро сӯи худ кашиду дохили хонаи аз дуд гармшуда даромад. Ангиштҳо дар бухорнии оҳанин суст месӯхтанд ва дар шарори хираи онҳо ӯ суфаи пур аз ангиштро хуб диду ҳам садои нафасгирии Илҳони хобро хуб шунид. Дигар бе ягон андеша, афғору ларзон зери кӯрпаи бадбӯйи кӯҳна даромаду гурбаро ҳам ба он печонӣд: ва Илҳон, ки дигар дилу бедилҳои бародараш буд, ҳамоно боизтироб ҳӯрраки хоб мекашид.

Ва аз сари саҳар ба онҳо фаҳмонданд, ки дигар ба ҳам бародаранд ва натанҳо зиндагӣ, балки боҳам хоҳанд хонд ва дар ҳама кор боҳаму ёвари ҳамдигар бошанд...

Ин гапро Ялқоп дар сари ҷойи субҳона, вақте ки хеле хушҳол буд, арз кард. Ду зане ки дирӯз буданд, дигар наменамуданд, онҳо шояд дохили кулба буданд. Нортоҷ бошад дар ин хона он қадар дилпурона соҳибӣ намекард. Ӯ субҳидам Пӯлодро аз мӯйҳояш кашида бедор кард, ҳатто аз чеҳрааш бӯсид ва дар чашмонаш ашки шодӣ ҳувайдо буд. Ӯ худаш аз як ҷевони кӯҳна чойнику пиёлаҳоро гирифта оромона болои дастурхон ниҳод ва чой ҳам рехт. Ялқоп ба ӯ нигоҳ карда хушбахтона табассуме ҳам кард.

— Ана ҳамин хел, чун меҳмон будан лозим нест... Дигар ҳама хоҷагӣ дар ихтиёри туст — дигар чун соҳибхона амал кун...