Ҳатто дарро зад. Албатта, рафтори ӯро ҳар хел фаҳмидан мумкин буд, шояд ранҷида ҳам буд.

Аз тарафи дигар охир соҳибхоназан ин корро пас аз тамом шудани ҳикояи ӯ кард; ҳатто лаҳзаҳои мароқангези ҳикояро набурид. Акнун ҳама медонистанд, ки холаи Орзу бо чӣ ба тӯй омадаасту, барои чӣ он қадар заҳмат кашидааст...

Ин тӯй барои ӯ дилгиркунанда намуд. Ҳамаи фикру ёдаш дар туҳфаи ҷавобӣ буд. Мехост, ки зудтар худоҳофизӣ бикунад ва аз ин ҷо бо туҳфа биравад...

Аз хона ба айвонча баромад, ки соҳибхонаҳо ба хона наздик меомаданд ва дар бораи чизе гарм суҳбат доштанд. Рухсорҳошон гарму рушантар менамуд. Орзуро дида, онҳо хомӯш монданд ва ба ӯ лабханд карданд.

— Вой, Орзу, ту ба куҷо мешитобӣ, боз каме дигар мешиштӣ, — гуфт соҳибхоназан.

— Бале, бале, — соҳибхона ҳам дастгирӣ кард, — боз каме мешиштӣ, боз ягон нақли базавке мекардӣ.

— Ташаккур! — ҷавоб дод Орзу. — Ман тайёрам, ки то шаб бимонам. Медонед, ки шуморо дӯст медорам, аммо маро ҳам фаҳмед: холаам, ки дар Чебигшен мезияд, ба беморхона афтодааст, албатта ба аёдати ӯ ҳам рафтан лозим.

— Як дами дигар ист, — бо табассум гуфт соҳибхона ва лаҳзае буд, ки вориди хона шуд. Аз ӯ низ, чун аз тани шавҳараш бӯи ӯпо меомад.

Зани Вакил латтабандеро ба сӯи холаи Орзу дароз кард, ки ӯ ташаккур гуфта, латтабандро таҳи каш карда роҳи хонаашро пеш гирифт. Каме рафту дигар тоқаташ намонд, ки вориди анбӯҳи тутзор шуд ва латтабандро кушод. Дар он сарбанди зебои пашмине буд.

Ин сарбанд саду панҷоҳ сӯм арзиш дошт, ки на камтар. Аммо гап сари ин набуд. Муҳимаш, ки чунин сарбанди нуқрагуни пӯпакҷаҳони зарддорро орзу мекард. Сарбандро кушода буд, ки мавҷҳои нурафшони он ба тамоми қадаш пош хӯрданд. Сарбанд ба ӯ мезебид, ки онро ба сар карда аз кӯчаҳои деҳа роҳ гирифт.

Орази посбон савори шайтонаробааш аз пеш баромад салому алейк карда, бо овози баланд таъриф зад, ки сарбанд ба Орзу шинам афтодааст. Худаш ҳам хуб медонист, ки сарбанди нуқрагину зардгул ба қадаш шинам аст. Баъди фурсате аз пешаш Чапбаи парандабоз баромад:

— Орзу, ту мисли арусӣ!