Вакил-дароз пешвозаш баромад. «Албатта! — аз алам саропо сӯхт Орзу. — Мисли одам пешвоз мегирифтанд ҳам мешуд.» Ӯ гумон мекард, ки вақте пой бар остонаи дар мениҳад, ба наздимаш якбора қамаш даҳ кас баромада иҳоташ мекунанд: ба тамошои гӯсфанд мепардозанд, дахон мекушоянду пушти гӯсфандро сила мекунанд. Аммо ин ҷо фақат як занак, соҳиби хона дар назди айвончаи токдор шах шуд. «Шояд аз ташвиши зиёди тӯй хаста шудааст» — хулоса кард Орзу. Аммо дар ҳамин ҳолат ӯро хешутабори Вакил-дароз, меҳмонҳову бачаҳо иҳота карданд. Ва ӯ ҳамоно ором шуд. Аммо аз он, ки худи соҳиби хона пешвозаш набаромад, барояш дарде буд, ки аз он халос шудан осон набуд.

— Биё гӯсфандро дар оғил бандем, — гуфт хоҳари Вакил-дароз. — Моли ту, эҳтимол аз ҳама калон бошад.

Чунин имконияти хубро аз даст набояд дод. Холаи Орзу истода, мӯйҳояшро сила карда, бо овози баланд гуфт:

— Бо баҳои саду панҷоҳу нӯҳ сӯм харидам. Агар як сӯми дигар медодам, саду шаст сӯм мешуд.

Ҳама дар ҷояш шах шуд. Соҳиби хона ба ҷои он ки миннатдор бошад, рӯяшро пинҳон карда, мисли он ки якбора дандонаш ба дард омада бошад, дохили хона рафт. Хоҳари Вакил-дароз оромона, бандро гирифта, гӯсфандро тарафи оғил кашид. Орзу аз паси ӯ давид. Гӯсфанди худро бо дигар гӯсфандони туҳфакарда мушоҳида намуд. Тавре ки худи ӯ тасаввур мекард, гӯсфандаш аз ҳама гӯсфандони дигар ҳам калону қаддарозу ҳам қадбаланд буд.

— Дар оғил чӣ кор мекунӣ, Орзу? — аз остона истода гуфт соҳиби хона, ки аз баданаш бӯйи ӯпо меомад.

— Ту чӣ фикр мекунӣ? — аз кунҷи оғил гӯсфандро пеш кашида, — чанд пул меистад? Ба фикрам, ин аз ҳамаи дигараш калонтар аст.

— Худи ҳозир, ба хона, назди занҳо даро! Ин ҷо оғил, ҷои меҳмонҳо нест.

— Бале, бале, фақат муқоиса мекунам. Албатта ҳамааш чоряки моли мананд. Гӯсфанди ман дар байни ин майда-ҷайда хеле калон аст. Вакил, охир куҷо меравӣ? — дод зад ӯ аз паси Вакил-дароз.

Вақте ки Орзу ба хона даромад, меҳмонҳо бепарвоёна суҳбат доштанд. Хайр, бигзор, шояд меҳмонҳо аз остона расидани ӯро надидаанд. Аммо охир ин ҷо