чизе туҳфа хоҳад кард, ки дар баҳои чизи тӯй оварда бошад. Масалан, касе, ки гӯсфанд меорад, дар ҷавоб...
— Ӯ ҳам гӯсфанд!.. Ҳа-ҳа-ҳа... — дағалона хандид кӯри Ҳоҷӣ.
— Орзу ба ман бигӯ: чунон ки медонӣ, тухм дар даҳани Гоҷук чанд пул аст?
— Даҳ танга.
— Дуруст, даҳ танга. Аммо Вакил чандпулӣ мефурӯшад?
— Ростӣ гап, ман аз ӯ ҳоло нахаридаам, аммо фикр мекунам, ки чун ҳамагон ба арзиши даҳ танга.
— Чун ҳамагон! — тамасхур зад кӯри Ҳоҷӣ. — Албатта! Ин хоҳарзодайки ту, — гап байни худамон монад, — кош ҳаргиз хоҳарзодаи ту намебуд ин бешарм. — Ҳоло касе ёд надорад чунинашро. Ӯ ҳар донаи тухмро бо баҳои ёздаҳ танга мефурӯшад.
— Агар гуфтаҳои ту рост бошад, пас ин кори Вакил-дароз хуб не. Бале, хуб не!
— Агар ман ростӣ гапро гӯям!... — кӯри Ҳоҷӣ бо ошуфтагие аз ҷой хест ва ба назди Орзу омад. — Агар ман ростӣ гапро гӯям! Чӣ хел барои инҳо гуфтан, забонаш гашт? Магар кӯри Ҳоҷӣ дар умраш боре ҳам дурӯғ гуфта буд? Аммо хусусан барои як танга шуда, барои тухми ҳароме шуда!... Ту худат, худат хоҳӣ дид, ки кадоме дурӯғ мегӯяду кадоме рост. Вақте ки барои гӯсфанди говмоундаат кулчаҳои қандини чиркину хушки пӯпанакзадаро инъом хоҳӣ гирифт... Умуман, модоме ки бовар намекунӣ, ман рафтам, — ва кӯри Ҳоҷӣ асозанон сӯйи баромадгоҳ равон шуд.
— Ист! — раҳмгинона овоз баровард Орзу. — Ман ба ту бовар мекунам... ба ту, бобои Ҳоҷӣ боварӣ дорам, боз ба кӣ ҳам бовар мекардам, ҳангоме ҳама дар атроф дуздӣ мекунанд, занаки бечораро фиреб медиҳанд... Маслиҳат деҳ, ки чӣ кор кунам? Мумкин аст, пагоҳ гӯсфандро набарам? Охири охирон ман маҷбур истом ин корро бикунам, ё гапам рост не? Вакил-дароз барои ман кӣ мешавад? Ҳеҷ кас! Ман ба ӯ кӣ?..
— Агар ҳамин тавр рафтор бикунӣ, — аз остона ҷавоб дод Ҳоҷӣ, — на Вакил, балки ту тамоми умр шарманда мешавӣ. Аллакай тамоми деҳа медонад, ки пагоҳ ту аз ҳама гӯсфанди беҳтаринро ба тӯй мебарӣ. Мардум ҳоло танҳо дар бораи гӯсфанди ту ҳарф мезананд.
Арусу домодро қариб фаромӯш кардаанд.