то деҳаи Гочук дурудароз буд,— Орзу-хола оромона ҳамаро аз як сар нақл кард. Ва хусусан ҳикояи ӯ дар бораи он, ки чӣ тавр ӯро дар автобус дуздиданд, мароқангез буд. Зеро онро хеле обуранг дода буд. Ғоратгарон аз ҷаҳор кас кам набуданд. Ва ба ҳар ҳол пуртаҷрибаву хунхор менамуданд.

Инро ҳис накарда, агар ӯ пешакӣ пулро дар ҷои зарурӣ паноҳ намекард, ҳоло ту-ту!... — ҳозир ҳамроҳи ӯ ин гӯсфанди зебо дар мошини сабукрав наменишаст!...

Кӯчаҳои деҳаи Гочук одатан ҳамеша пуропури одам буданд: кӯдакон бозӣ мекарданд, мардум ба кор мешитобид, ба меҳмонӣ мерафтанд ва аз меҳмонӣ бармегаштанд, ки ҳоло ҳам чунин гаштугузорҳо боқӣ мондааст. Имрӯз бошад аз ноомади кор, кӯчаҳо тамоман холӣ буданд. Ҳеҷ кас намедид, ки чӣ тавр холаи Орзу савори мошини сабукрав меомад. Фақат кӯри Ҳочӣ чун ҳамешагӣ паҳлӯи девораш меистод. Ҳангоми суръати мошинро суст кардан, хуб ҳам назаррас буд, ки дар дохили он кӣ нишастааст. Аммо симои ӯ бетаваққуф буд. Ҳатто аз чангу ғубори чархи мошин рӯй нагардонид, ки ӯро тамоман пӯшида буд. Ҳама медонист, ки кӯри Ҳочӣ ба пуррагӣ нобино набуд ва вақте ки лозим буд чашмонаш ҳама чизро медиданд. Ҳатто он чизе, ки диданаш шарт ҳам набуд. Аммо ҳангоме, ки Орзу гӯсфандро дар сояи тут баста рӯ ба хона мерафт, паҳлӯи дар, кӯри Ҳочӣ интизораш меистод.

— Орзу, ту дар мошини сабукрав нишаста будӣ?—пурсид ӯ.

— Пас ту ба чашмони худат бовар накардӣ,— қаноатмандона хандид Орзу.— Қарор додӣ тафтиш бикунӣ, ки ин шоҳдухтар кӣ бошад, то савори мошини сабукрав меояд, ҳамин тавр не? Ба хонаи ман омадӣ ки эътимод пайдо бикунӣ? Беҳтараш ана ба он сӯ нигар: гӯсфандро мебинӣ?

— Ҳаминро ба тӯйи Вакил-дароз бурдан мехоҳӣ?

— Бале ҳамин, ҳамин гӯсфанди зеборо!.. Аммо ту аз куҷо медонӣ?

— Оҳ, инро ҳама аҳли деҳа медонад! Ана, савори мошини сабукрав омада, масрур будӣ, ки мардум тамошоят мекунанд, аммо дар бораи ин гӯсфанди харидаат, ки борон як сӯм шуда савдоро кашол додан, аллакай барвақт, ин ҷо, дар деҳаи Гочук, овоза паҳн шуда буд. Мошини сабукравро фарсахҳо...

— Ҳоҷии нобино чашмони бе ҳамин ҳам тангашро