— Гӯш кун, — аз куҷое як марди харидори халтабадасте пайдо шуд.
— Агар гӯсфандро фурӯшӣ, нархашро бигӯй. Молат бад не!
— Ана, дидӣ, Вакил! Аммо ту мегӯӣ-ку...
— Холаи Орзу, — харидори халтабадаст ба оринҷи Орзу даст расонд — гӯсфандро мефурӯшӣ ё не?
— Ту аз куҷо маро медонӣ, бача? — Орзу шубҳаомез ба ӯ нигарист, ресмони гӯсфандро ба сӯи худ кашид. — Намефурӯшам, бирав, он сӯ бирав...
— Ман, акнун натанҳо туро медонам, — писханд зад ҷавон — ана ӯро ҳам, — ба Вакил ишора кард ӯ, — хоҳарзодаи туро ҳам, тамоми мардуми бозор медонад, — гуфта, ҷавон ғайб зад.
Вакил хомӯшона ба Орзу нигарист. Забонаш мехорид, то ҳама чизе ки мардум дар бораи ӯ фикр мекарданд, бигӯяд, аммо худдорӣ кард.
— Орзу, бубахш, корҳоям ҳоло бисёранд! — Ва зуд пушт гардониду рафт.
Ҳарчанд бозор нав метафсид, завқу рағбати холаи Орзу аллакай мурда буд. Тақрибан ҳама пулаш ба гӯсфанди зебо сарф шуд. Охир, бепул, дар бозор, мисли мурдаи бекафан аст. Аз байни издиҳом ба баромадгоҳ наздик шуда, бо азоб гӯсфандро аз ресмонаш мекашид ва калониву пурзӯрии онро акнун эҳсос мекард. Орзу-хола дар бораи он фикр мекард, ки ба ҳар ҳол Вакил чӣ хел одами хушбахт аст. Зеро чунин гӯсфанди аҷоибро ягон хешовандаш, гумон аст, ки ба ӯ тақдим бикунад. Аммо на мисли ин гӯсфанд, ки гӯё аз осмон афтода бошад! Пас, магар Вакил хушбахт нест?
Ҳамин тавр оромона мисли тӯдаи одамон мошинҳо низ ҳаракат мекарданд. Ҷавони ронандае, ойнаи «Жигули»-яшро паст фуроварда, овоз баровард.
— Эҳ-е-е, Орзугул-хола, гӯсфанди хубе гирифтӣ!
Орзухола дигар ҳайрон ҳам намешуд, ки номашро мегиранд. Аммо ҷавон идома медод:
— Чунин молро меарзад, ки дар мошини сабукрав то хона бубарӣ. Ту намехоҳӣ саховат бикунӣ?
— Ту дурӯғро ҳам ба эбаш гӯй. Агар ман мебудам, магар барои тӯй, ба харидани чунин гӯсфанд, ҳамин қадар пул сарф мекардам...
— Медонам, медонам, — бо табассум сухани ӯро бурид ҷавон, — Вакил-ака писари ягонаашро хонадор мекунад