дид, ки аз ресмони гӯсфанд дошта, шодона қадам мезад. Вакил каме истода кӯшид, ки дар байни издиҳом пинҳон шавад, аммо Орзу ӯро дида хурсандона фарёдаш кард. Вакил дар ҷавоб оромона даст афшонду табассуми хушке карда ба назди Орзу омад.

— Холаи Орзу, ана ту чӣ хел гӯсфанд харидай? Офарин! Гӯсфанди хуб! Чӣ хел моли зеборо савдо кардай!

— Бале, Орзу албатта савдо карда метавонад, — мамнунона ҷавоб дод Орзу-хола.— Ба яксаду панҷоҳу нӯҳ сӯм харидам, бародар, як саду панҷоҳу нӯҳ сӯм!

— Аз мағоза харидӣ?— мароқ зоҳир кард Вакилдароз ва маълум набуд, ки шӯхӣ мекунад ё ҷиддан мегӯяд.

— Ту чӣҳо мегӯй! — Хитоб кард Орзу.— Дар куҷо дидӣ, ки гӯсфанди зиндаро аз мағоза бихаранд? Мебинам, ки ин тӯй туро тамоман саргаранг кардааст.

— Хайр ин чӣ хел нарх, яклухт не, боз нӯҳсӯма ҳам дорад? Дар бозор, эҳтимол ин тавр намешавад.

— Эй, ҳама хел мешавад, Вакил! — бо тарс даст афшонд Орзу. Агар албатта савдо карда тавонӣ.

— Гапат рост,— розӣ шуд Вакил-дароз, ва тасаввур мекард, ки чӣ қадар сухан, чӣ қадар қувва сарф кардааст Орзу, барои он, ки ҳеҷ не, як сӯм нархашро арзонтар кунад. Чашмонаш медурахшиданд ва як сӯми бо меҳнати зиёд сарфкарда бароиш сурур мебахшид. Пас ба чашмони ӯ, ки ғайр аз шодии кӯдакона дигар чизеро наменамуданд, нигоҳ карда, сидқан гуфт: — Гӯсфанди ту ба дусад сӯм меарзад, Орзу! Табрик мегӯям!

— Воҳ, чӣҳо мегӯй, Вакил? Инак ман бояд табрик гӯям! Ман охир ин гӯсфандро барои тӯйи ту харидам.

— Эҳ, барои мо шуда ин қадар ташвиш лозим набуд,— рӯй турш карда гуфт Вакил-дароз.— Дар ҳақиқат лозим набуд,— ӯ бовикор сулфид — ин қадар ташвиш...

— Агар барои ту ташвиш накашам, барои чӣ ташвиш кашам, азизам, Вакил! Ман, пулро дареғ надошта, аз ҳама гӯсфанди беҳтарине, ки имрӯз дар Ҳанчегон буд, харидам. Барои тӯйи ҳар роҳгузар ин қадар пул сарф намекардам, аммо барои ту, Вакил...

— Охир, ман зан намегирам-ку...

— Дуруст! Писаратро хонадор мекунӣ! Писари ягонаатро! Аммо ҳоло пул ёфтан осон не, ту инро медонӣ! Як саду панҷоҳу нӯҳ сӯм! Ана ин пул!