ва Чапба бо ҳайронии бештаре пайи кори худ рафт.

Орзу дурудароз аз паси ӯ нигарист. Шояд, агар ҳамон замон ҷиддан дар бораи ҳаёт фикр мекард, аҷаб не ҳаёташ бобарор мешуд, аммо ӯ шахси ба хизмати омадаро шавҳар кард... Вагарне ҳаёташ бо Чапба шояд ранги дигар мегирифт. Панҷ сол мешавад, ки боз безан аст, фарзандонаш камол ёфтаанд. Марди ба куллӣ озод аст. Одаме, ки тамоми деҳа эҳтиромаш мекунанд. Ана ҳаминхелҳоро тасодуфан вомехӯрию, дергоҳ суҳбат карда... Чапба то ҳол ҳам ба чизе ишора мекунад. Кадом хел имконияти дигарсозии куллии ҳаёти шахсияш гоҳо ба дили Орзу низ аланг меангезад. Ва чунин менамуд, ки ин гуна тағйирот дар ҳаёташ бо харидани гӯсфанди зебое оғоз хоҳад ёфт, ва рӯзи эълон кардани тӯйи Вакил-дароз, ки аз зимистон боз ӯ орзу дорад. Бас аст, ки сари забони мардум масал шавӣ! Гӯё ки коре рӯх дода бошад! Ин Орзу охир!.. Аз ӯ чӣ ҳам мегирӣ? Не, ҳоло шумо Орзуро хуб намешиносед! Ӯ акнун ба шумо нишон медиҳад. Чунон гӯсфанди хушрӯе ба тӯй биёрад, ки аз ҳайрат даҳонатон боз монад!..

Бозори Хонҷегон, новобаста ба барвақтии саҳар, серодам буд. Аз бозор сад қадам дуртар шӯру ғавғо шунида мешуд, ки бар гӯши Орзу аз садои мусиқӣ дида форамтар буд. Девори баланди бозорро аз миён бурда буданд ва ҳатто даричаи танги пештарааш ҳам ба назар наменамуд. Бозор васеъ шуда, аммо ҳамон тавр мисли пештарааш, серғавғо, рангоранг ба назар мерасид. Танҳо овози харҳо ба гӯш намерасид. Ба ҷои онҳо имрӯз мошин ва ҳатто як-ду хар, ки дар байни мошинҳо ба назар мерасид ва, эҳтимол, ҷойи худро ҳис карда буданд, ки кӯшиданд, то камтар ҳангос зананд.

Холан Орзу ба ҳаштод — навад сӯм гусфанд хариданӣ буду халос. «Майлаш, то сад сӯм — ба хулосса омад ӯ, — кифоя!» Аввал зане сари роҳаш баромад. Орзу ба моли ӯ назар ҳам накард. Ҳамин тавр аз пеши ду пирмардку як писарак ҳам гузашт. Аммо ҷавони ришкутоҳе ба ӯ писанд омад. Рӯкушоду хуштабъ менамуд. Орзу рӯймолашро хубтар баста ҷасурона пеши он ҷавонмард омад:

— Барои бараат чанд пул мепурсӣ?

— Аввал ин, ки холаҳаки азиз, ин барача не. Магар