ӯро мефаҳмиданд, вақте ки Орзу — эҳ... на барои он ки дурӯғ, балки мехост беҳтар изҳори ақида бикунад. Суханашро обуранг бидиҳаду беғаразона, барои хушҳолии имрӯза бо одаме ҳамсуҳбат бошад. Барои ҳамин, агар хубтар бубинем, ин дурӯге буд маҳз. Аз ин рӯ пирамардро аз масъалаи асосӣ дур карда, Орзу аз рӯи ғурур шавҳари собиқашро хост дифоъ бикунад.
— Чаро ӯ бадбахт будааст? Аз ҳама бад зиндагӣ намекунад, эҳтимол дар комбайн аз ту бештар маош мегирад. Ба наздикӣ мошини „сабукрав“ харид. Ту паррандабоз шояд харида натавонӣ... Барои мард... чӣ хел... ин вазифа — паррандабоз? Э-э-э-э! — ва Орзу бо таҳқир даст афшонд.
Ҷапба ба ин вожаҳо чандон эътибор ҳам надода, оромона як хандиду баъд идомаи сухан кард:
— Бале, ман шубҳа надорам, ки бе ту ӯ одами аз ҳама хушбахт бошад. Ана ман фикр кардам: нахоҳад шавҳрат бори дувум беақлӣ карда ба назди ту баргашта бошад? Орзу худро гум кард: — Чӣ часпида мондӣ!
Беҳтараш — ба ҳамааш иқрор бояд шуд. Дар бораи дузду ранги ночизи рӯмолаки даридаву куҳна шикоят бояд кард. Аммо ин кор ҳаргиз аз рӯи одоб нест. Ба ҳар ҳол ӯ ҳамдеҳагони худро нағз медонист!
«Орзуро дузд задааст!» Ин навигарии мисли паррандаи тезпарвоз саросари деҳаро зери бол хоҳад гирифт, вале баъд пушаймонӣ суде надорад. Модоме ки сартосари деҳаро аз як сӯ то сӯи дигараш фаро гирифт, пас маълум мешавад, Орзуро на як тан, балки се тан ғорат кардаанд: на дар автобус, балки дар майдони кушод, ҳангоми аз истгоҳ баргаштанаш. Дафъаи дуюм парвоз бикунад — аллакай ду ғоратгар бо корд мусаллаҳанду сеюмаш — бо худ силоҳи оташфишон дорад.
Ана, баъдан Орзуро дар мағоза ҳамсоязан во мехӯрад ва ӯ самимона даст бо ҳам зада мегӯяд: «Орзу!
Ту аллакай ба по ҳастӣ, аммо охир гуфтаанд, ки сарвари ғоратгарон туро панҷ корд зада, ки аз он дутояш марговар буд!» Барои ҳамдеҳагонаш Орзу намехост намоиши бепул орояд. Беҳтараш, бори дигар дурӯғ мегӯяд.
— Не, ман инро нагуфтаам, Ҷапба, шояд ту маро нодуруст фаҳмидӣ. Дар пирӣ ин хел мешавад. Ана падархонди ман...
— Нодуруст фаҳмидам? Не, Орзу. Ман охир туро панҷоҳ сол боз мешиносам.