халос шудам. «Хайр, кӣ гуфт ки бисёр гап занам, — худашро ӯ бо суханҳои кабеҳ сарзаниш мекард: — кӣ пурсид, кӣ дар саропои салони автобус пул гуфта дод занам? Бо ҳамин занаки нимшинос, ки салому алейк кардӣ, пас андак хомӯш бошӣ намешуд!»

Барои тарсондани дузд Орзу бо овози баланд гуфт!
— Хой, Тӯхта, ин ҷо шавҳарам ҳамроҳам. Вақте ки назди бозор мефароем, ман бо ӯ туро шинос мекунам, зеро ҳозир як қадам ҳам монда намешавад, — ва ӯ бо нафрат аз нав рост ба чашмони он ҷавони густоҳ нигарист: чӣ ба ман часпида мондӣ, рангро гирифтӣ, эҳтимол боз ягон чизи дигарро низ дуздидан мехоҳӣ?

Аммо ҷавон, гӯӣ чизе нашунида бошад, ҳамоно чашмак мезаду чашмак мезад: ва шояд дар ҳақиқат ҳам дониста буд, ки на дар дохили автобус ва на дар деҳа Орзу шӯй надорад. Гӯё аз он ҳам огоҳ буд, ки шавҳари Орзу панҷ сол муқаддам, дар як рӯзи рӯшан, ғайб зад ва ҳоло бошад дар Ҳисорҳо иқомат дорад. Алами зиёд Орзуро ба гиря овард. Ӯ анбонашро кашида гирифту пушташро тарафи он ҷавон гардонид.

То расиданд, ки автобус чанд бор бозистод ва дузд дар яке аз истгоҳҳо поён шуд. Орзу оҳи сабук кашида номаълумак гиреҳбанди болои шикамашро даст кард.
Ба ҳар ҳол ӯ гиреҳбандро хеле моҳирона духта буд.
Ва дар ҳамин асно мисле, ки аз зери замин баромада бошад, дар рӯбарӯи ӯ бобои Чапба, мурғпарвари деҳаи худашон, пайдо шуд. Ӯ лаби борикашро моили табассум карда гуфт: Орзу, ту-ку охир дар ҳамин дам дурӯғ гуфтӣ. Орзу каракт шуд ва чӣ ҷавоб доданашро намедонист. Аммо чӣ ҳам ҷавоб медод, вақте ки шояд ӯ ба автобус аз деҳа савор шуда буд ва мисли муш хомӯш менишаст? Ва худаш медонад чаро хомӯш нишинад.
Фақат барои он, ки занонак мабодо ҷойашро нагиранд.
Боз номаш мард будааст! Аз ҷояш хезад гӯё миёнаш мешиканаду боз писханд мезанад. Ана, чӣ хел суханҳои таҳқиромез мегӯяд:

— Э шавҳарат дар ҳақиқат баргашт? — Чаппа, мӯйи лабашро бо дандомаш газида ва таАССУФОМЕЗ сар меҷунбонид: — Эҳ, бадбахт!

— Барои чӣ ӯ бадбахт будааст? — Орзу аз суханони пасини пирамард сахт ранҷид ва мисли ғарике аз хас мадад меҷӯст.

Бисёр намехост, ки ба ҳамсафарон моҳияти дурӯғашро фаҳмонад. Мешуд, ки охир пештар ҳам дурӯғгӯйи