катҳояшон дар шафати ҳам буд. Шояд номаш Тӯхта бошад?

Автобус аз шиддати ҳаракат гӯё парвоз мекард ва издиҳом холаи Орзуро гоҳ ба пеш, гоҳ ба қафо, гоҳ ба чапу гоҳ ба рост алвонҷ медод ва чеҳраи холдори ҷавонзан гоҳ ба назараш мерасиду гоҳ ғайб мезад... Ана, сӣ чеҳра боз нигоҳаш расид, ки Орзу бо овози борик дод зад:
— Ҳой, духтарам, ту маро нашинохтӣ?

Занак мижа ҳам назад, вале Орзу бори дигар андаке нобоварона фарёд кард. Занак гашта нигоҳе ҳам накард. Баъд Орзу аз рӯи ҳиммат ба пеш ҳаракат кард, ва ба назараш чунин менамуд, ки қадаме ба пеш гузоштааст. Ба ҳар ҳол анбони сиёҳи ӯ, ки то ин дам куҷое номаълум овезон буд, акнун қулфи он қабургаҳояшро пахш мекард. Ва ҳамин дам Орзу бо кадом як ҷавони бадхайбате рӯбарӯ омад. Дар чеҳраи ӯ то хол нақши захмҳои қабулранги кӯҳна ҳувайдо буданд. Аммо дар болои он захмҳои нав, доғҳои кабуди дирӯза низ менамуданд. Орзу кӯшид, ки каме пеш равад, аммо ин ба ӯ муяссар нашуд ва он гоҳ овозашро баланд кард:
— Ба ту мегӯям, занак, номат Тӯхта нест?

Ҷавонзани холдор аз фарёди Орзу ба қафо нигариста хурсандии хосае ҳам изҳор накарда пурсид:
— Зиндагият чӣ тур?

— Зиндаем зинда, азизам... Бозор меравам. Вакил, мӯйсафед, писари ягонаашро хонадор мекунад. Мехоҳам барои тӯяшон гӯсфандаке бихарам! Аммо агар «гӯсфанд» гӯям, ту фикр накун, ки ман дар ҳақиқат мехоҳам кадом совлукеро мехарам, ки вазни мурғро дошта бошад. Тӯхта, азизам, охир зиндагӣ як бор аст-ку! Барои Вакил ман пуламро дареғ намедорам, гӯсфанди хуб мехарам, ту худат медонӣ-ку, Тӯхта. Шукри худо, пуламон бисёр аст. Хайр ту ҳам ба бозор меравӣ?

Тӯхта вонамуд мекард, ки гӯё чизеро намешунид ва бар замми ин ногаҳон теғи биниашро сахт хорид, ва аз шишаи автобус ба манзараи аҷибе чашм давонд. Автобус базӯр ба баландии ҳаракат мекард ва аз гаронии бори сангини одамон гӯё нола мекард. Овози холаи Орзу бошад дар ин ғавғо ба гӯши касе намерасид. Автобус ағбаро бо муваффақият убур карда ба нишеб рафт. Ғавғо низ андаке паст шуд, ки дар ин як лаҳзаи оромӣ овози Орзу ногаҳон бараъло шунида шуд: