чизе нест. Умуман худи ҳаёт чӣ арзиш дорад? Магар ту намедонӣ, ки ин умр хеле кӯтоҳ аст?

Орзу бозистода як лабонашро лесиду сулфае зад, мӯҳли он, ки бо ин ҳаракат дар маҷлиси умумии аҳли деҳа сухан мегуфта бошад:

— Модоме ки чунин бошад — идома дод ӯ, — барои ба ҳама некӣ кардан вақт бояд ёфт. Хешу табор — албатта хешу табор аст. Ононро аз Вакил касе кашида гирифтанӣ нест, баръакс, бигзор ӯ эшонро дӯст дорад, эҳтиром бикунад, чун пештар. Аммо охир бегонаҳоро ҳам бояд эҳтиром кард, ё нодуруст мегӯям, Ораз? Ту посбони оддии шабонаи юнучқазор, масъала маро... Хайр чӣ?— ӯ сӯи Ораз бо ҳарос нигариста...

— Э, не, ҳеҷ гап не, кори ту дуруст аст, Орзу. Магар бад аст, ки мардум мегӯянд: «Орзу ба тӯйи Вакил гӯсфанд овард! Як гӯсфанди калон!»

— Суханони форам. Аз ин гап ягон ҷои тардид ҳам нест.

— Ана ҳамин тавр, Ораз. Ба Вакил — дароз гӯсфанду ба ман бошад фақат суханони форам, ҳамааш охир одилона, гапам рост не Ораз?

— Эҳ-е-ей...— фақат, зери лаб ғур-ғур кард Ораз ва ба велосипедаш савор шуд.

Холаи Орзу аз паси Ораз нигариста китф дарҳам кашиду, бардам-бардам қадам ба пеш ниҳод.

Ҳамааш хуб, чунон ки аз он беҳтар буданаш номумкин буд. Ӯ ҳанӯз ба роҳ набаромада буд ки автобуси кӯчагард ҳам омад. Дар он дигар ҷой нишаст набуд, аммо холаи Орзу рост ҳам меистад, хонум-нест-ку. Муҳиммаш ба бозор барвақттар расад, бас буд. Мутаассифона шиносе набуд, ки як-ду даҳон гап зананд. Пас, оҳе кашида, Орзу боз ба фикри он фурӯ рафт, ки чӣ тавр гӯсфанд хоҳад харид.

Автобус, ин пуропури одам буд, базӯр ба баландӣ мебаромад. Одамон чафс истода аз як тараф ба тарафи дигар алвонҷ мехӯрданд. Издиҳом гоҳ Орзуро пахш мекарду гоҳ якбора дур шуда ба ӯ имкон медод, ки чеҳраи одамонро бубинад. Инак лаҳзае нагузашта буд, ки Орзу чеҳраи шиносеро дид. Аз пеш ҷавонзани дар рухсори чапаш холдоре менишаст. Орзу ба андеша фурӯ рафт, ки ин занакро дар куҷо дида бошад?

Шояд ӯро фақат ба касе монанд дида бошад-а? «Дар табобатхона!» ба ёдаш овард Орзу. Охир, албатта, се сол пеш дар табобатхона ҳамроҳ хобидаанд, ҳатто