Бо дамидани аввалин шуоҳои офтоб Орзу ба кӯча баромад. Ҳаво салқин ва болои алафҳои ду паҳлӯи роҳ сершабнам буд. Баногоҳ аз пушт садои бархӯрди оҳан ба гӯш расид ва Орзу саросема худро ба канори роҳ гирифт: ҳаминаш намерасид, ки ӯро дар чунин рӯз боз мошин мезад! Аммо дар пас на мошину на мотоцикл менамуд, ба ҷуз Орази юнучкабон, ки велосипедсавор буду халос. Шабҳо, ки чун ҳарвақта ӯ дар хонааш хоб мекард, акнун мешитобид, ки то дамидани офтоб дар ҷои кораш бошад.

— Кай ту ин вайронаатро рӯган мекунӣ? — пас аз салому алейк ғур-ғур кард холаи Орзу.— Айба намедонӣ, ки шакар-шакаркунон мегардӣ?

Ораз аз таҷрибаи талхаш хуб медонист, ки ба суханони ранҷуронаи холаи Орзу ҷавоб надодан беҳтар аст. Забонаки ӯ аз алмос ҳам тезтар буд. Аммо ин субҳидам ӯ чунон рӯҳбаланду мамнун буд, ки... Зоҳиран ҳанӯз ташвишу тараддуди одамӣ сар нашуда, аммо бори зиндагӣ бо суруди паррандагону бӯйи алафу ҷилои шабнам омезиш ёфта буд. Ва Ораз хеле мехост ин субҳ бо касе сӯҳбат бикунад. Аз ин рӯ, каме пеш гузашта велосипедашро боздошт:

— Дар ин торикӣ ту куҷо мегурезӣ? Аҷаб не чизеро фикр кардаю, акнун аз мардум пинҳон шавӣ?

— Орзу коре накардааст, ки аз мардум руст шавад. Ҷое ки ӯ ҳаст, он ҷо тӯю тамошо мешавад. Ман бозор меравам, фаҳмидӣ?

Худ аз худ, пас аз ин суханҳо Ораз бояд мепурсид: Орзу аз бозор чӣ мехоҳад бихарад? Ва ӯ ин дам даҳон боз мекард, ки Орзу суоли ӯро интизор нашуда, гуфт:

— Охир, пагоҳ Вакил писарашро хонадор карданист...

— Ба ростӣ?...— даҳон кушод Ораз.

— Бале, бале, Вакил писарашро хонадор карданист,— Орзу саросемавор сухани ӯро бурид,— ман бозор меравам, ки гӯсфанд бихарам ва дар ин тӯй тӯҳфа барам. Ана, Ораз, ҳамин хел гап. Ва ба ин хотир пулро дареғ намедорам, инро дар хотир дор!

— Ту аҷаб занакӣ, Орзу! — Ораз велосипедро бо оринҷаш дошт дастонашро як афшониду пас сарашро ҷунбонид.— Охир як фикр кун занак? — магар Вакил хешат мешавад, ки ба тӯйаш гӯсфанд мебарӣ? А?

— Эҳ Ораз,— бо таассуф гуфт Орзу,— гӯсфанд худаш