Хоҷам-ого бархосту ҳарфе назада аз хона баромада рафт ва як шишаи арақ овард. Ӯ онро бо бақияаш тарафи харидори бемақсад дароз кард.

— Гиру минбаъд ин рафторро такрор накун! — гуфт ӯ.

Дар пеши дар истода Алӣ-ого сарашро баргардону арақро сахт ба савдуки дилаш зер карду бо чашмони ашкбор дуои нек кард:

— Номи шахси некхоҳи одамон кош ҳаргиз бенишон нашавад. Ман, Алӣ, инро аз худо орзу мекунам...

Навакак, дар аз пушти ӯ пӯшида шуда буд ва дақиқае нагузашта, ки боз кушода шуд ва номарсони лоғару қоматбаланд дукад шуда аз зери болодарӣ вориди хона шуд.

— Бой, шояд пули тақоудиро овардӣ? — садо баровард Хоҷам-ого.

— Биё, меҳмони хеле азизи мо хоҳӣ буд! Тӯй, ки танҳо хабарҳои хуш мерасонӣ. Кампир, барои меҳмон ҷой рез!

Номарсон аз зери шишаҳои айнак, бо нигоҳҳои каҷ, ба Хоҷам-ого нигарист ва аз гаронии анбони пур аз рӯзнома нолид.

— Ҳар киро-худӣ... — нозозиёна зери лаб гур-гур кард номарсон ва саҳифаи рӯзномаи ноҳиявиро ҷониби соҳибхона дароз кард. — Ин ҷо дар бораи ту сухан меравад... Аммо тақоудпулӣ, фаромӯш кардӣ магар, баъд аз ду рӯз мешавад! Худам нахондам, вақтам нарасид, вале одамон гуфтанд, ки дар бораи ту навиштаанд, акнун ин рӯзномаҳо дар бораи бисёриҳо хоҳанд навишт.

Ӯ, ки саросема буд, рафт. Хоҷам-ого ба айнакҷӯӣ машғул шуд. Онҳо гӯё баркасд бошад, ки ёфт намешуданд, Санам-оҷа ҳам ба ёрии ӯ расид...

— Дуруст мегӯянд, ки овозаи кори нек то қаъри дарё ҳам мерасад. Аз он ҳамеша — барвақт ё дер ҳам бошад, — одамон пай мебаранд... — кампир зери лаб мегуфт бо худ.

Охири охирон айнакҳо ёфт шуданд ва Хоҷам-ого саҳифаи рӯзномаро ба завқ кушода, бо овози ларзон, ҷумлаи аввалашро хонд:

— Сокини деҳаи Гоҷук, ба синни аз ҳафтод гузаштааш, ва бар замми он ки кайҳо боз тақоуд кардааст, нигоҳ накарда, барои худ кори нав пайдо кардааст: пинҳонӣ арак мефурӯшад! Номи ин шахс Хоҷам Нафасов будааст. Ӯ аракро аз мағоза харида, баъди пӯшида