ки хобаш бурдааст ва ором менишастанд; намечумбиданд, то ки хоби меҳмон, посбони афғори шабонаро вайрон накунанд. Аммо Алӣ-ого якбора ҷумбиду хомӯшона даст бар ҷайбаш бурда, он ҷо чизеро ҷустуҷӯи давомдор кард ва охири охирон панҷ яксӯмаи ғиҷимшударо як-як бароварда болои кат, пеши Хоҷам-ого гузошт.

— Ана, гир, — гуфт ӯ ва бо ангушти чангакмонандаш ба пулҳо ишора кард, — гиру ба ман як шиша деҳ...

Хоҷам-ого хомӯшона нигоҳашро ба сӯи ӯ давонду пиёлаи холиро болои кат гузошт.

— Ин чӣ гап, «Гиру ба ман як шиша деҳ»?

— Чӣ, чизе нофаҳмост ин ҷо? — ҳайрон шуд Алӣ-ого ва чеҳраашро саропо табассум фаро гирифт. — Ин ҳеҷ маъное надорад, ба ҷуз он, ки бигириву як шиша барои ман бидиҳӣ!

— Ин ҷо панҷ сӯм аст — мағрурона гуфт Хоҷам-ого.

— Рост мегӯям, ана ту ин пулҳоро гиру ба ман як шиша деҳ...

— Ман барои ту арак надорам! — бо ғазаб сухани ӯро бурид Хоҷам-ого.

— Чӣ хел нест, — ту ку ҳамеша барои ман хайрхоҳ будӣ...

— Пештар хайрхоҳ будам, аммо ҳоло барои ту нест!

Алӣ-ого хулосаи гапро пай набурда гоҳ ба пиру гоҳ ба кампир нигоҳ давонда, дар ҳолати бечорагӣ биниашро хорид.

— Ҳазл мекунӣ, Хоҷам-ого, зеро аз ту ҳама некӣ мебинад... бо хотири парешон ғур-ғур кард Алӣ-ого.

— Ҳама некӣ мебинад, аммо ҳоло ту нахоҳӣ дид!

— Ман-ку ба ту ягон ҳарфи аблаҳона назадам.

— Ту гуфтӣ, ки: «Гиру ба ман як шиша деҳ!»

— Хайр, чӣ аз ин гап?

— Ту барои як шиша ба ман панҷ сӯм медиҳӣ, аммо як шиша бошад се сӯму шасту ду танга баҳо дорад. Кори хайр бояд хайр бошад ва агар аз баҳо зиёд ҳақ диҳем пас оқибати кори хайр чӣ хоҳад шуд?

Алӣ-ого сарашро ба рӯи синааш хам карду дастонашро ба аломати таслим боло бардошт.

— Аз барои худо маро бубахш, Хоҷам-ого, ман шуморо шахси муқаддас мепиндорам, ҳаргиз ранҷиданатро намехостам, — гунаҳкорона изҳор дошт ӯ.

— Каллай аблаҳ ҳамеша аввал мегӯяду баъд андеша мекунад. Маро бубахш, ногоҳ аз забонам баромад...