девор ба замин рехт. Дар погахӣ он марди миёнақади фарбеҳи рӯсурхи лунчҳояш фурӯҳамида, пайдо шуд, ки аз фарбеҳии рӯяш ҳатто чашмонаш намеНамуданд.

— Ту дар бораи кӣ шунидан намехоҳӣ, Хоҷам-ого? — пурсид ӯ, пеши даромадгоҳи дар истода. — Дар бораи ман-ку намегӯед, худоё аз ин бадтар накунад, ки дар бораи ҷазои ман ба ҷуз шайтон касе андеша ҳам намекунад! Умедам танҳо ба як худи шумост!

— Ман мағозадорро, писари Абдуҷабборро, дашном медиҳам, — гуфт Хоҷам-ого. — Биё меҳмон, аз боло гузар чой менӯшем.

— Бигӯ, Алӣ-ого, чӣ заҳмат дорӣ? Ҳамеша шодам, ки...

Алӣ-ого дарро аз пушташ пӯшида дар погах бандакҳои попӯшашро кушода аз тарафи дигари кат гузашта, паҳлӯи соҳибхона, болои пойҳояш нишаст.

— Аз ҷон ҳам азизтар шуд; ёфтанаш мушкил, ман ҳам аз ранги ин мағозадор безорам, — тарзе арз кард, ки гӯё дар бораи бозсозии дунё хабаре оварда бошад. Маро, посбони шабонаи амбори колхозро, баъди навбатдории шабонарӯзӣ як шиша ҳам надод: баъди ёздаҳ биё, мегӯяд...

— Ман медонам — гуфт Хоҷам-ого. — Ин худпарастии ӯ беҳуда нест!

— Мо очаи зорашро нишон медиҳем! — гуфт Алӣ-ого. — Бо ин пули ба хуни дил пайдокардаам чизи лозимамро харида наметавонам. Аз гуфти ӯ мебарояд, ки баъди навбатдории шабона ман бояд як қадаҳ пеш аз субҳонаам нанӯшида хоб мерафтам. Ин чӣ гапи гуфтагӣ? Ин пурра беҳуқуқии маро дар пеши он худпараст нишон дод. Ассалому алейкум Хоҷам-ого, ассалому алейкум Санам-оҷа, саломатиятон чӣ тур, шабатон чӣ тур гузашт? — ногоҳ ба ҳолпурсӣ гузашт меҳмон. — Ман ҳамеша умри дарози шуморо орзу мекунам. Хуб шуд, ки дар дақиқаҳои охир хонаи шумо ба ёдам расид, вагар не аз ин бачаи Ҷаббор некӣ намерӯяд. — Ман ба ӯ қарори навраро нишон медиҳам, ки дигар ихтиёран ба ҳар куҷо нахоҳад рафт. Худо медонад, ки ӯ чӣ андеша дорад.

Баъди ин гуфтаҳо, Алӣ-оғо хомӯшии тӯлонӣ кашид;
бо як ҳолати гирифта менишаст, гӯё ҳамроҳи ғазаби ба
сари фурӯшандаи мағоза рехтааш ҳама суханҳояш тамом шуданд. Соҳибхонаҳо чанд муддат гумон карданд