буд. То кампираш субҳонаро тайёр кардан ӯ ҳалтаро гирифту ҷониби мағоза шитофт; бояд ҷонҳолии аракҳоро пур мекард. Ҳанӯз чойнаки чой начӯшида буд, ки ӯ бо хотири гирифта чун абрҳои бороний баргашт; аз нигоҳаш ҳамин замон гӯё оташ барқ мезад!
— Ту метавонӣ ба ман фаҳмонӣ, ки чӣ рух дод! — бо изтироб пурсид Санам-оча.
Хоҷам-оғо норозиёна даст афшонд.
— Чӣ, магар аз дасти ту ягон ёрӣ мерӯяд? Дидӣ, писари Ҷаббор чӣ хел ҳаво гирифтааст, ӯ дар давлати мо худаш сардори худ будааст, ҳарчӣ хоҳад ҳамонро мекунад!
— Мағозадор бо кадом айб гунаҳкорат кард?
— Хайр, агар ту ки намефаҳмӣ ӯро ҳимоя накун!
— Ё худо, акнун ман ҳам гунаҳкор шудам.
— Падарлаънат аст он писари Ҷаббори ту. Ана бо дили пур... ман чӣ гуфта метавонам. Падараш пой мондаву ӯ пой бардошта, — аз кунҷе ба кунҷи дигар кадом кандаву ҳавои даст карда, дод мезад Хоҷам-оғо.
— Кӣ, кай, дар куҷо касе аз падари ӯ тамоми аср ягон некӣ дидааст? Ӯ дар тӯли умр танҳо аз даромади муфти худаш фикр кардааст, писарашро ҳам чунон таълим додааст! Падарлаънатро!
Миёнбанди сурхашро даври миён тоб дода, мӯйсафед домани васеи хилъати гармашро кушода, зери сояи девор пойҳояшро рӯйҳам гузошта, болон кат нишаст. Ӯ саропо ба шӯр омада, дастонаш оромиро намедонистанд ва риши сафеди бегуноҳашро, ки тоқа-тоқа боқӣ монда буд ва аз миёнашон ожангҳои пӯсташ намоён мешуданд, ором намегузоштанд.
— Ман давои ӯро меёбам, ана мебинем! — бо боварии қатъӣ гуфт Хоҷам-оғо ва пиёлаи хушбӯи чойро аз дасти занаш гирифт. — Номамро дигар мекунам, агар ин девонагии ӯро даво наёбам!
— Ту рост мегӯӣ, — гапи пирашро қувват дод Санам-оча. — Чунон ки медонам, агар ту кореро пеша кунӣ, то анҷомаш талош мекунӣ.
— Ту чӣ гуфтӣ? — ларзид Хоҷам-оғо ва чеҳраашро ҳавои писханда дарҳам гирифт. — Ку такрор кун!
— Ақли ту сари як ҳукумат аст, ва ин гуноҳи ту нест, ки қадрат накардаанд: ана ман дар бораи норозигии ту аз бачаи Ҷаббор чӣ фикр дорам;
— Ӯ ҷавонмарди хеле соҳибзақоват аст, — гуфт кампир.