пиру кампир, бо шунидани ҳар садо, оқибати корро хуб пай мебурданд. Аз ҳар садо нияти меҳмонони шабҳангомро пай бурдан мумкин буд. Ба фикри кӣ медаромад, ки бе чуну чаро хомӯшии шаби деҳаро вайрон карда, хоби роҳати ин ду пири шарафмандро то дамидани субҳ талх кунанд?

Қариб ҳар шаб ин рафтори якранг такрор меёфт. Ҳарчанд ки Хоҷам-ого дар хоби роҳат буд, бо шунидани садои аввалин бедор мешуд ва пойҳояшро аз лаби кати хоб овезон мекард. Мӯсафед дар торикӣ риштаи абрешимини нуқтаи барқро пайдо карда, ҳар лаҳза поён мекашид, то он даме ки дар девор нури ҳираи шабчароғ монанди баргҳои нилуфар, ки кооператорони таҳҷой қариб ҳамаи хонаҳои деҳаро таъмин карда буданд, ҳувайдо мешуд. Дар рӯшноии ҳираи он Хоҷам-ого аз рӯи меҳрубонӣ пушти Санам-оҷаи аз тарафи девор хобидаро бо кӯрпа мепӯшонд ва ба китфи худ хилъати хонапӯширо гирифта аз зери кати хоб попӯшҳои латтагини ақибкандаашро ҷустуҷӯ карда, дар ҷои нишасташ худ ба худ ғур-ғур мекард: «Ҳозир... ҳозир...» ва гӯё касе, ки аз беруни дарвоза интизориашро мекашид гуфтаҳояшро мешунида бошад.

— Аз ин рафторат маро хуш намеояд, намедонам, ки ин қадар беқарорият барои чӣ бошад? — баногоҳ аввалин бор дар тӯли ин ҳама шабҳо ғур-ғур кард кампир. — Чӣ фоида аз ин ҳама беҳудагӣ, метавонӣ ки ин ақли фарсудаи маро фаҳмонӣ?

— Ту дар хаёли даромади муфтӣ ва — агар ман ягон фикри бад надошта бошам чӣ?.. — гуфт Хоҷам-ого ва бо хотири ранҷида ғур-ғуркунон пойҳояшро болои фарш ҷониби дарвоза, ки зарби так-так мисли табли аз пӯсти ҳар сохташуда ба дод омада буд, роҳ пеш гирифт. — Агар ман некхоҳи одамон бошам — магар ба ҳамин тамом? — Меоям, меоям! — дод зад ӯ ба меҳмони шабона.

Бо як дасташ аз зери хилъат изори аз матои суфии хом будаашро дошта, бо дигараш занҷираки оҳанниро гирифта дари гичирросӣашро кушод, ки аз он сӯ дарзамон дасте бо мушти гиреҳи пулдор дароз шуд.

— Чанд шиша лозим? — пурсид Хоҷам-ого аз ковокии торики дар.

— Д-д-ду бо бӯи бади шароб шунида шуд аз пушти дар.

— Ду, хайр ду! Ҳозир мебарорам, фақат ором бош кампир хоб аст, тс-с...