Чак-чак-чак!.. Агар шаст қатра ба ҳисоби ҳар дақиқа резад — то субҳ расо як сатил лабрез хоҳад шуд. Дар ҷустуҷӯи посбон, Ҳоҷӣ-оғо ба ҳар тараф нигарист, аммо дар гирду вано касе наменамуд. Пас ӯ бо дили пур, ҷониби хонаҷан дуртар истода, роҳ гирифт.
— Давлат! — омад садо кард ӯ. — Давлат!..
Аз он ҷониб садое набаромад ва шишаҳои панҷара ҳамчунон торик будаанд. Ҳоҷӣ-оғо оромона ба шишаи тиреза так-так зад. Боз так-так зад...
Чароғ рӯшан шуд.
— Кист он ҷо? — садои хоболӯде шунида шуд.
— Ин манам, — Давлат! Ҳоҷӣ Мулкиев.
— Ба ту чӣ лозим?
— Ҳеҷ чиз лозим не! Дарро кушо!
Бо харош-хароше калид тоб хӯрда садое бароварду дар кушода шуд ва аз он китфони нирӯманде, зери як таҳпушак, палид омаданд.
— Ҳа, чӣ мегӯӣ? — сари синаи серпашмашро молиш дода пурсид Давлат. Чӣ мехоҳӣ дар ин нимашаб?
— Ана медонӣ, ки чӣ гап аст... Аз назди анбор мегузаштам, ки садои чакидан ба гӯшам расид. Наздиктар омада бинам, ки бензин аз бочка чак-чак-чак...
— Ту чӣ, магар ғами онро хӯрдӣ?
— Ҳайр чӣ? То саҳар як сатили пурра мешавад?
— Агар рафту ду сатил шавад, ба ту чӣ? Бирав, хоб кун! Аблах!
Дар пӯшида шуду калид, боз чун пештара, садое баровард ва чароғи панҷара хомӯш шуд.
Ҳоҷӣ-оғо то деҳа расида мехоҳаст ба тангкӯҷаи худашон гузарад, аммо дар гӯшҳояш чак-чак-чак... беохир садо медод. Ва рост ба гӯшаи деҳа, ки он ҷо хонаи мудири нави анбор, Балӣ, ҷойгир буд, роҳ гирифт. Ӯ хуб медонист, ки агар ҳоло Балиро аз хобаш бедор кунад, на ҳарфи нек, балки суханони дигаргуна... хоҳад шунид. Аммо Ҳоҷӣ-оғоро чорае набуд. Зеро дигар хобаш то субҳидам намебурд...

САВДОГАРЕ АЗ ДЕҲАИ ГОЧУК

Муддате чанд сокинони деҳаи Гочукро оромӣ набуд, зеро аз дарвозаи Хоҷам-оғо дервақти нимашабон ва ҳатто ҳангоми сапедадамон садои так-так шунида мешуд. Вале танҳо соҳибони хонаи назарногири лойӣ,