— Ин тур ки бошад, марҳамат. Фақат риштаи суҳанро кӯтоҳ гир!
— Хайр, ҳарчӣ майли эшон бошад... — Хоҷӣ-ого чанд қадам пеши минбар омада як дасташро ба кираи он ниҳоду бо овозе, ки дар ҳақиқат ҳам на танҳо дар қатори қафо, балки дар кӯча низ шунида мешуд ба гуфтан шурӯъ кард:
— Рафиқон, колхозчиён! Мо ҳама хуб кор кардем.
Ӯҳдадориҳоро то як саду наваду се фоиз иҷро кардем.
Ба таърифу таҳнияти ҳамдигар ҳуқуқи комил дорем.
Аммо, рафиқон, колхозчиён, дар ин масали халқ беҳуда насвардаанд: «Ҳар касе, ки дарди худро ниҳон медорад, даво нахоҳад ёфт». Ин бофтаи хаёлии ман нест, ниёгонамон чунин фармудаанд...
— Агар норасогие дар мо намебуд ӯҳдадориамонро на як саду наваду се, балки яксаду наваду чаҳор фоиз иҷро мекардем!
Валӣ бечорахолона сарашро маҷунбонд, — ӯ кайҳо пай бурда буд, ки сухани Хоҷӣ-ого ба кадом тараф майл мекунад, ва сарашро болои дастонаш гузошта чашмонашро пӯшида вохӯрии чанде пеш гузарондаашро бо ин чӯпон пеши назар овардан гирифт...
Ӯ аз субҳи барвақт саҳроро давр зада, хастаю лакот шуду, чун саги афгоршуда, мошинаашро назди хирмани дуюм нигоҳ дошт. Навакак пиёларо дар даст гирифта бо нӯшидани чой роҳат кардани буд, ки аз куҷое худи ҳамин Хоҷӣ-ого пайдо шуд. Хашмгину хастаҳол менамуд ва дар бағалаш зиёдтар аз ду кило пахта дошт. Пахтаро ба ҳалтан нимҳолӣ андохту домани хилъати сурхи дарозашро такида, ҳатто салом ҳам надод ва пеши раис ба арз кардан даромад:
— Дидӣ, ки чӣ корҳо мекунад? Дидӣ?! Инҳоро ман аз канори роҳҳо ҷамъ овардам. Боре ҳам бошад ба зери поятон нигоҳ кунед! Валӣ! Ба фикрам, раис туй, на ман!
— Чӣ, магар ба фикри ту ман зоғҳоро мешуморам?
— Аз ин мебарояд, ки танҳо зоғ мешуморӣ! Вақте ки ҳосил пусида истодааст, ту намебинӣ. Магар ин ягон бор ба хаёли ту мерасад ё на? Бале ин андеша борҳо ба сараш омада буд, борҳо! Аммо ҳоло вақти он нест, ки аз роҳҳо пахтаро ғундорӣ, — бе ин ҳам колхоз ба давлат сӣ тонагӣ пахта месупорад. Вале бар замми ин ҳам мӯсафед ҳаққи гапро мегӯяд — гила кардан намеарзад.